Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2010


Σήμερα θα μιλήσουμε για το Μεταξουργείο. Αυτή η φωτογραφία είναι από ένα σπίτι στο δρόμο του γραφείου. Δεν ξέρω αν η επιγραφή έχει μείνει από κάποια παράσταση (κάντε ζουουουουμ..), δεν την είδα να ανάβει το βράδυ. Αλλά είναι πολύ σουρεαλιστικό να περπατάς ανέμελα και να σηκώνεις το κεφάλι, να δεις αν έχει συννεφιά, και να βλέπεις αυτή τη φράση, σαν μήνυμα από το υπερπέραν. Το είπα στον Ν. και μου είπε ότι πιστεύει ότι σημαίνει ότι μένουμε μόνοι μας, με τον εαυτό μας. Εγώ πάλι θεώρησα ότι σημαίνει ότι ψάχνουμε κάποιον που να μας μοιάζει, δεδομένου ότι το όνομα είναι κάτι σαν ταυτότητα. Θέλουμε να ζούμε με κάποιον που έχει ταυτότητα παρόμοια με τη δική μας. Να καταλαβαινόμαστε, βρε αδερφέ..

Το Μεταξουργείο είναι μαγικό. Μαγευτικό ίσως όχι. Αλλά μαγικό σίγουρα. Σε ένα στενό βλέπεις κινέζικα παντοπωλεία στη σειρά. Δυο πέτρινα κινέζικα λιοντάρια έξω από ένα εστιατόριο Το κούρδικο μαγειρείο στη γωνία, γεμάτο (περιέργως) με Τζαμαϊκανούς. Το καφενείο "Οι πυραμίδες της Αιγύπτου", με τις συγκλονιστικά ρετρό τοιχογραφίες που συνδυάζουν πυραμίδες, τη Σφίγγα και τσολιάδες. Το κουφετί σπίτι, όπου βγάζουν πάντα μωβ ή ροζ σεντόνια να αεριστούν. Η Ιάσονος, με τα πορνεία στη σειρά και σειρές έξω απ' τα πορνεία. Πακιστανοί κυρίως, που περιμένουν απενοχοποιημένα και χαλαρά, όπως θα έκαναν στην ουρά για την εφορία. Γιατί, ε ναι, είναι μια ανάγκη. Και κάτι πενηντάρηδες και εξηντάρηδες που μπαίνουν και βγαίνουν με σηκωμένους γιακάδες και γρήγορο βήμα, κοιτώντας δεξιά κι αριστερά. Μοναξιά; Λάθος επιλογές; Δε βαριέσαι.. Τα κορίτσια δεν έχει τύχει να τα δω ποτέ. Το βράδυ περνάω από την περιοχή σχεδόν τρέχοντας, αλλά το πρωί μου αρέσει να χαζεύω. Έχω παρατηρήσει ότι τα "σπίτια" έχουν έναν διάδρομο πίσω από την πάντα ανοιχτή εξώπορτα και στο πλάι του διαδρόμου, πόρτες. Έχω δει τουλάχιστον πέντε που είναι έτσι. Επίσης, όσο κι αν με ενοχλεί να μου λένε "που είσαι μανάρι μου" ξένοι (ειδικά πριν πιω τον πρώτο καφέ), είναι λίγο διασκεδαστικό που όσοι δεν έχουν μάθει τη γλώσσα, σε λένε "αγάπη μου". Μου αρέσει να παρατηρώ και την κινεζούλα του κινέζικου μίνι μάρκετ δίπλα στο γραφείο, που πλένει και σαπουνίζει καθημερινά το πεζοδρόμιο μπροστά από την είσοδό της. Δουλεύει μεθοδικά και δεν σηκώνει τα μάτια της μέχρι να τελειώσει. Ακόμη, μου αρέσουν τα κίτρινα υποκαταστήματ αμε τα μαύρα γράμαμτα της Western Union. Επίσης, λατρεύω το άγαλμα στο κέντρο της πλατείας Καραϊσκάκη. Βάζω στοίχημα ότι είναι ο Ίκαρος, αν και δεν ξέρω ούτε ποιος γλύπτης το έχει κάνει, ούτε το όνομά του, δεν θέλω να τα μάθω. Είναι το ολόδικό μου άγαλμα. Είναι υπέροχο έτσι όπως συντρίβεται στο κέντρο της πλατείας, με τα φτερά να είναι τεντωμένα απ' την ταχύτητα της πτώσης..
Και κάτι ακόμη από σήμερα.. Ο ηλεκτρικός ήταν όπως κάθε πρωί ασφυκτικά γεμάτος. Μπήκα σε ένα βαγόνι (είμαι μικροσκοπική, χωράω παντού) και μια γιαγιούλα, γύρω στα εβδομήντα, ρώτησε αν έχει χώρο και γι΄αυτήν. Ένας παππούς γύρω στα ογδόντα μου έριξε μια αγκωνιά και με έσπρωξε πίσω (στ' αλήθεια, δεν είχε χώρο) και της είπε "πέρνα κουκλίτσα μου". Χαμογέλασα. Όταν το τρένο φρέναρε στην Αττική, γύρισε και της είπε "κρατήσου να μην πέσουμε, αλλά και να πέσεις, μη φοβάσαι τίποτα. Εγώ είμαι εδώ". Έλιωσε η γιαγιούλα. Τους λατρεύω τους ανθρώπους καμιά φορά..

8 σχόλια:

  1. Όμορφη η τελευταία εικόνα στο βαγόνι, Αlex :)

    Ορίστε κάτι ανάλογο ... τηρουμένων φυσικά των αναλογιών. Απίστευτο το πως "έλιωσε" η Cerys Mathews :

    Baby Its Cold Outside

    Τρία ακόμη "εικονοκλαστικά" video που με διασκέδασαν αφάνταστα:

    Tι νέα ... ψιψίνα ?

    The School Master

    Size Doesn't Count

    Καλό βράδυ

    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τέτοιους παππούδες πολύ τους γουστάρω! Σπανίζουν πλέον...Δεν ξέρω πολλά από Αθήνα,αν και έμεινα σχεδόν ένα μήνα κάτω.Μ'αρέσει πολύ να έρχομαι όμως.Νιώθω ελευθερία εκεί,κάνω ότι θέλω όλη μέρα,κόβω βόλτες, βλέπω φίλους,δεν έχω καμία απολύτως υποχρέωση.Για ταξιδάκια αστραπή,είναι μια χαρά.Να ζήσω εκεί,δύσκολο μου μοιάζει.Καλημέρα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σκοτάδι κίτρινο και γλώσσες μπερδεμένες και ανοιχτά κουρεία που κουρεύουν για πέντε ευρώ.Και μια Αθήνα που χάνει τους κανόνες ευγένειας.Σε αυτή την Αθήνα λένε κάθε φορά που κοιτάς κάποιον στα μάτια κάνεις log-in στο εμπόρευμα του,ναρκωτικά , κλεμμένα ποδήλατα και πόρνες.Μα εγώ προτιμώ να είμαι μεταμφιεσμένος τουρίστας.Εκεί που άλλοι κρατάνε χάρτι εγώ κρατώ παλιο πουκάμισο , σκισμένο τζίν και παλία σφιχτά δεμένα αθλητικά και κάτω από την κουκούλα και τα μούσια επιδιώκω με αγωνία να ταιριάξω στο τοπίο.Να μοιάζω κομμάτι αυτής της άλλης της αληθινής Αθήνας.Και αυτή η αίσθηση του κινδύνου όταν στρίβεις στα σοκάκκια -μόνος εσυ και η αρρωστημένη σου περιέργεια- και τους βλέπεις να στέκονται απο μακριά στη γωνία.. Αυτή η αδρεναλίνη που ανεβαίνει όταν πλησιάζεις και αυτή η ανακούφιση όταν συνηδειτοποιείς ότι γελάνε και πειράζονται στη γλώσσα τους.Όταν περνάς από δίπλα τους σαν ίσος τους και νιώθεις ότι αυτός ο διαφορετικός κόσμος σε αποδέχεται και σε αφήνει να περπατάς χωρίς αντίρρηση ανάμεσα του, κι ας είσαι από άλλο κόσμο κι ας είναι σκοτεινά κι ας είσαι μόνος.Τότε άλλο ένα φράγμα πέφτει και νιώθεις πιο γενναίος , πιο άνθρωπος , πιο λευτερος από συμβάσεις .Και κάπου εκεί στο κίτρινο σκοτάδι του στενού της Πειραιώς βγάζεις τη κουκούλα , ανάβεις τσιγάρο και νιώθεις να σε ρουφάει το αστικό τοπίο της Αθήνας.Εκείνες τις λίγες στιγμές νιώθεις πως εξουσιάζεις την πόλη σου.Αυτή είναι η Αθήνα τη νύχτα.Λούνα Πάρκ ψυχωτικών Ελλήνων όπως εγώ και κόλαση ανθρώπων με τσακισμένες ελπίδες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @ Σταύρος: Τα λινκ σου εξακολουθούν να είναι της προτίμισής μου, παρ' όλα αυτά, μου κάνει εντύπωση που σε βρίσκω να κάνεις ίδιου τύπου σχόλια σε τελείως διαφορετικά blog και αναρωτιέμαι εάν διαβάζεις τις αναρτήσεις για να τις απολαύσεις ή αν τις βλέπεις σαν απλή αφορμή για δικιές σου σκέψεις. Ή μάλλον για σύνδεση με τις δικιές σου σκέψεις. Όχι ότι αυτό είναι απαραίτητα κακό..
    @Vany: όλα τα μέρη στην Ελλάδα ένα χωριό είναι μετά από λίγο καιρό.. Είμαι εδώ δυο μήνες και βλέπω όλο τους ίδιους :)
    @ Γιατί; Γιατί όχι.. : Το σχόλιό σου "εκμηδένισε" το πόστ μου :) Πολύ ωραίο κείμενο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ο παππούς με συγκλόνισε πραγματικά, όπως βλέπω και τους υπόλοιπους βέβαια! Μπράβο παππούλη, και γλυκός και ευγενικός και ερωτιάρης και διάθεση για ζωή ρε παιδί μου..
    Είσαι τυχερή που το είδες αυτό, θα ήθελα να ήμουν κι εγώ μπροστά σε κάτι τέτοιο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @ Αlex: Ίδιου ... τύπου σχόλια ?

    Ενδεχομένως να είμαι το πρώτο υπερεξελιγμένο spybot, που έχει περάσει επιτυχώς το περίφημο Turing Test ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @ Jerry: Μα σίγουρα θα είσαι μπροστά σε τέτοια Jerry, απλά ίσως τα προσπερνάς.. Κι εγώ ξέρω ότι πιάνω ένα στα δέκα, απλώς παρατηρώ πλέον όσο μπορώ. Το μετρό είναι θησαυρός!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.