Σήμερα θα μιλήσουμε για το Μεταξουργείο. Αυτή η φωτογραφία είναι από ένα σπίτι στο δρόμο του γραφείου. Δεν ξέρω αν η επιγραφή έχει μείνει από κάποια παράσταση (κάντε ζουουουουμ..), δεν την είδα να ανάβει το βράδυ. Αλλά είναι πολύ σουρεαλιστικό να περπατάς ανέμελα και να σηκώνεις το κεφάλι, να δεις αν έχει συννεφιά, και να βλέπεις αυτή τη φράση, σαν μήνυμα από το υπερπέραν. Το είπα στον Ν. και μου είπε ότι πιστεύει ότι σημαίνει ότι μένουμε μόνοι μας, με τον εαυτό μας. Εγώ πάλι θεώρησα ότι σημαίνει ότι ψάχνουμε κάποιον που να μας μοιάζει, δεδομένου ότι το όνομα είναι κάτι σαν ταυτότητα. Θέλουμε να ζούμε με κάποιον που έχει ταυτότητα παρόμοια με τη δική μας. Να καταλαβαινόμαστε, βρε αδερφέ..

Το Μεταξουργείο είναι μαγικό. Μαγευτικό ίσως όχι. Αλλά μαγικό σίγουρα. Σε ένα στενό βλέπεις κινέζικα παντοπωλεία στη σειρά. Δυο πέτρινα κινέζικα λιοντάρια έξω από ένα εστιατόριο Το κούρδικο μαγειρείο στη γωνία, γεμάτο (περιέργως) με Τζαμαϊκανούς. Το καφενείο "Οι πυραμίδες της Αιγύπτου", με τις συγκλονιστικά ρετρό τοιχογραφίες που συνδυάζουν πυραμίδες, τη Σφίγγα και τσολιάδες. Το κουφετί σπίτι, όπου βγάζουν πάντα μωβ ή ροζ σεντόνια να αεριστούν. Η Ιάσονος, με τα πορνεία στη σειρά και σειρές έξω απ' τα πορνεία. Πακιστανοί κυρίως, που περιμένουν απενοχοποιημένα και χαλαρά, όπως θα έκαναν στην ουρά για την εφορία. Γιατί, ε ναι, είναι μια ανάγκη. Και κάτι πενηντάρηδες και εξηντάρηδες που μπαίνουν και βγαίνουν με σηκωμένους γιακάδες και γρήγορο βήμα, κοιτώντας δεξιά κι αριστερά. Μοναξιά; Λάθος επιλογές; Δε βαριέσαι.. Τα κορίτσια δεν έχει τύχει να τα δω ποτέ. Το βράδυ περνάω από την περιοχή σχεδόν τρέχοντας, αλλά το πρωί μου αρέσει να χαζεύω. Έχω παρατηρήσει ότι τα "σπίτια" έχουν έναν διάδρομο πίσω από την πάντα ανοιχτή εξώπορτα και στο πλάι του διαδρόμου, πόρτες. Έχω δει τουλάχιστον πέντε που είναι έτσι. Επίσης, όσο κι αν με ενοχλεί να μου λένε "που είσαι μανάρι μου" ξένοι (ειδικά πριν πιω τον πρώτο καφέ), είναι λίγο διασκεδαστικό που όσοι δεν έχουν μάθει τη γλώσσα, σε λένε "αγάπη μου". Μου αρέσει να παρατηρώ και την κινεζούλα του κινέζικου μίνι μάρκετ δίπλα στο γραφείο, που πλένει και σαπουνίζει καθημερινά το πεζοδρόμιο μπροστά από την είσοδό της. Δουλεύει μεθοδικά και δεν σηκώνει τα μάτια της μέχρι να τελειώσει. Ακόμη, μου αρέσουν τα κίτρινα υποκαταστήματ αμε τα μαύρα γράμαμτα της Western Union. Επίσης, λατρεύω το άγαλμα στο κέντρο της πλατείας Καραϊσκάκη. Βάζω στοίχημα ότι είναι ο Ίκαρος, αν και δεν ξέρω ούτε ποιος γλύπτης το έχει κάνει, ούτε το όνομά του, δεν θέλω να τα μάθω. Είναι το ολόδικό μου άγαλμα. Είναι υπέροχο έτσι όπως συντρίβεται στο κέντρο της πλατείας, με τα φτερά να είναι τεντωμένα απ' την ταχύτητα της πτώσης..
Και κάτι ακόμη από σήμερα.. Ο ηλεκτρικός ήταν όπως κάθε πρωί ασφυκτικά γεμάτος. Μπήκα σε ένα βαγόνι (είμαι μικροσκοπική, χωράω παντού) και μια γιαγιούλα, γύρω στα εβδομήντα, ρώτησε αν έχει χώρο και γι΄αυτήν. Ένας παππούς γύρω στα ογδόντα μου έριξε μια αγκωνιά και με έσπρωξε πίσω (στ' αλήθεια, δεν είχε χώρο) και της είπε "πέρνα κουκλίτσα μου". Χαμογέλασα. Όταν το τρένο φρέναρε στην Αττική, γύρισε και της είπε "κρατήσου να μην πέσουμε, αλλά και να πέσεις, μη φοβάσαι τίποτα. Εγώ είμαι εδώ". Έλιωσε η γιαγιούλα. Τους λατρεύω τους ανθρώπους καμιά φορά..

Ξύπνημα. Ντουζ. Περπάτημα. Τρένο. Μετρό. Σύνταγμα. Συνάντηση με Α.. Καφές από τα Everest. Εκτύπωση σε φωτοτυπάδικο της περίληψης της διπλωματικής Δυο αντίτυπα. Φωτοτυπίες ταυτότητας. Από τρία αντίτυπα η καθεμία. Φωτογραφείο δίπλα από το φωτοτυπάδικο. Φωτογραφίες τέσσερις η καθεμία, 3 επί τρεισήμισι εκατοστά. Απαίσιες. Εφορία στη Μιαούλη. Διπλότυπο χαρτοσήμου 30 ευρώ, ένα η καθεμία. Νίκης, ΤΕΕ. Έλεγχος εντύπων. Αναμονή στο ταμείο. Πέφτει το σύστημα. Περνάει ένα τέταρτο. Περνάει μισή ώρα. Περνάει μιάμιση ώρα. "Ξανασηκώνεται" το σύστημα. Εβδομηνταένα ευρώ παράβολο στο ταμείο. Αριθμός πρωτοκόλλου Πάλι στον έλεγχο εντύπων. "Φέρτε το πρωτότυπο κάποια μέρα, όχι επικυρωμένο από ΚΕΠ". Υπογραφή. Απόδειξη. Public. Καινούριο κινητό. Πάλι Nokia. Ταμείο στον πρώτο όροφο. Ισόγειο. Γαμώτο, τα moleskin μου μιλάνε.. "πάάάάάάρε μεεεε...πάάάάάάάρε μεεεε". Moleskin ημερολόγιο ατζέντα 2010. Και μικροσκοπικός τηλεφωνικός κατάλογος σε ένα θαυμάσιο μπλε. Ταμείο. Σύνταγμα. Μετρό. Γραφείο. Γαλλικός. Έρευνα. Φαγητό από το Κούρδικο. Ρύζι με σταφίδες, αμύγδαλα και κοτόπουλο. Πάντα με τραπεζομάντιλο Πάλη με το καινούριο κινητό, μέχρι να βάλω την μπαταρία. Μικρός σεισμός. Οι μισοί δεν τον κατάλαβαν. Κι άλλη έρευνα. Μετρό. Λεωφορείο. Σπίτι. Κουβεντούλα με την Ολλανδία. Μήνυμα από την Μ., από τη Νορβηγία "We won". Τηλέφωνο στη Μ., στη Νορβηγία "Πες μου μόνο που θα κάνουμε το πάρτι!!". Το πρώτο μήνυμα στο καινούριο κινητό ήταν για μια νίκη. Χουχούλιασμα στην παγανιστική μου αισιοδοξία.

Ένα από τα τρία ποτήρια κρασί που ήπια απόψε. Αποφάσισα να σταματήσω να είμαι αρνητική, και βγήκα με τους γονείς μου, για να πάμε σε σπίτι οικογενειακών φίλων, με τους οποίους βρίσκονται πολύ συχνά, αλλά εγώ συνήθως είμαι πολύ κουρασμένη ή πολύ κακόκεφη για να πάω. Μιάς, όμως που φυσούσε τόσο πολύ και τα κορίτσια δεν ήταν για έξω, είπα να κάνω το καλό.. Οι άνθρωποι δεν με είχαν δει από όταν γύρισα στην Αθήνα και χάρηκαν που βρεθήκαμε, όπως χάρηκα κι εγώ. Ψήσαμε μπριζόλες στο τζάκι, φάγαμε ζυμωτό ψωμί (της μαμάς μου, παρακαλώ), και φοντύ σοκολάτας με φράουλες και μπανάνες και γκραν μαρνιέ. Είχαν βάλει Παπαδόπουλο, που είχε αφιέρωμα στο Νέο Κύμα, και νοσταλγούσαν. Η αλήθεια είναι ότι χρειαζόμουν λίγη ζεστασιά και περιποίηση και τη σιγουριά ότι είμαι ανάμεσα σε ανθρώπους που με αγαπάνε, διότι καλές και οι έντονες συγκινήσεις, αλλά σε εξαντλούν, και πρέπει κάπως να φορτίζεις τις μπαταρίες σου.
Ο Κ., ο φίλος των γονιών μου, είναι αρχιτέκτονας και μου είπε ότι θέλει κάποια στιγμή να τα πούμε, να μου δώσει κάποιες συμβουλές και να τον ακούσω. Από μέσα μου, εκνευρίστηκα πάρα πολύ, διότι θεώρησα ότι τον έχει βάλει ο πατέρας μου (επειδή τον έχω σε δηλωμένο απερίφραστα αποκλεισμό και δεν θέλω άλλες συμβουλές). Μετά που έμαθα όμως ότι αυτό δεν ισχύει, ένιωσα άσχημα για την καχυποψία μου.
Η γυναίκα του Κ., η Μ. όταν είχε διαφημίσεις η τηλεόραση, έβαζε στο τέρμα το "τρελοκόριτσο" και το χόρευε μόνη της στο κέντρο του σαλονιού. Θλιβερή εικόνα δυστυχώς.. Δεν είναι άσχημο να νοσταλγείς τα νιάτα σου, αλλά υπάρχουν κομψοί και άκομψοι τρόποι να το κάνεις.
Αφιέρωσα αρκετό χρόνο και στην Ε., η οποία είναι δευτέρα γυμνασίου και παρ' ότι είναι το μικρότερο από τρία συνολικά παιδιά και η χαϊδεμένη του αδελφού της, εξελίχθηκε σε ένα καθόλου κακομαθημένο και πάρα πολύ γλυκό και συγκροτημένο παιδί. Μου είπε ότι θέλει να γίνει γιατρός και την ενέπνευσε ένας καθηγητής της, μαθηματικός, που της κάνει και χαλκογραφία. Πιστεύω όμως ότι κάπου μέσα της θυμάται ότι και ο Γ. , ο αδελφός της, στην ηλικία της ήθελε να γίνει γιατρός (τελικά έγινε δάσκαλος και είναι πολύ πολύ ικανοποιημένος με αυτή του την επιλογή).
Η Ε., λοιπόν, με πληροφόρησε ότι ο λατρεμένος καθηγητής των καλλιτεχνικών μου στη δευτέρα γυμνασίου γύρισε και πάλι στο Πειραματικό γυμνάσιο. Αυτός ο άνθρωπος ήταν εκείνος που-μαζί με τους γονείς μου-με οδήγησε στην αρχιτεκτονική. Με έχει εμπνεύσει τρομερά και δεν τον ξεχνάω ποτέ. Έψαχνα, μάλιστα, το τηλέφωνό του, για να τον καλέσω στην παρουσίαση της διπλωματικής, αλλά δεν το είχα βρει. Σκοπεύω να πάω να τον βρω, να του δείξω το Portfolio μου και να του ζητήσω να κανονίσουμε να πάω από το ατελιέ του (είναι ζωγράφος) να δω τη δουλειά του.
Κατά τ' άλλα, είμαι πολύ μπερδεμένη όσον αφορά το όριο μεταξύ του να έχεις τον έλεγχο της ζωή σου και του να μην έχεις τίποτα άλλο στη ζωή σου, εκτός από τον έλεγχο. Βρίσκομαι σε μια φάση που δεν θέλω να αφήσω κανέναν και τίποτα να επηρεάσει την υπέροχη διάθεση που έχω όταν είμαι στο γραφείο και τη σιγουριά που αισθάνομαι για τον εαυτό μου, αλλά διαπιστώνω ότι είμαι άνθρωπος και όχι ρομπότ και όσο κι αν θέλω να είμαι ψυχρή και απρόσβλητη, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που τα λόγια τους λειτουργούν στο μυαλό και την ψυχή μου, όπως η υγρασία στο πλάι απ' τα κουφώματα: πάντα βρίσκει τρόπο και τρυπώνει κι από την πιο μικρή χαραμάδα και τελικά αφήνει το ίχνος της διαβρώνοντας. Βέβαια, δεν αγνοώ το ότι εκείνοι που μπορούν και επηρεάζουν τη διάθεσή μας πολύ αρνητικά είναι συνήθως και εκείνοι που έχουν την ικανότητα να μας απογειώσουν. Δεν φαντάζομαι να έχουν δει πολλοί από εσάς το Μπερνάρ και Μπιάνκα, αλλά τέλος πάντων, σε αυτή την ταινία παίζει μια λιβελούλα που προσπαθεί να βοηθήσει σε μια διάσωση παίζοντας τον ρόλο εξολεμβίου. Αλλά είναι μονίμως ασταθής και στον κόσμο της . Ε, σαν αυτή τη λιβελούλα είμαι αυτή την περίοδο. Σαν τον Evinrude. Δεν είναι ότι θέλω να 'μαι μυστήρια και δεν αναλύω αυτή τη σύγχυση μου παραπάνω, απλώς δεν ξέρω τι μου γίνεται. Αυτά.

Αυτές είναι οι πολυκατοικίες στο στενό δίπλα από το γραφείο. Τις βλέπουμε από το μπαλκόνι-καπνιστήριο. Μπορεί να είναι άχαρες, κλασσικές πολυκατοικίες, όμως εγώ βλέπω σ' αυτή την εικόνα πολλή ομορφιά. Μ' αρέσουν οι κεραίες, μ' αρέσει η μπορντώ λωρίδα πάνω από την ώχρα κι οι πράσινες τέντες κι οι γλάστρες, που δείχνουν τη διάθεση των ανθρώπων να φωτίσουν τη ζωή τους, σε όσο μικρά κουτάκια κι αν κλείνεται..
Σήμερα έφυγα από το γραφείο στις οκτώ. Είχαμε meeting για τον νέο διαγωνισμό που θα δουλεύουμε. Είχαμε μοιράσει διάφορα κομμάτια της έρευνας που έπρεπε να γίνει μεταξύ μας, και τα παρουσιάσαμε στην ομάδα. Εγώ είχα αναλάβει να βρω πληροφορίες για την πόλη, που βρίσκεται στη Σλοβενία. Γεωγραφικά, ιστορικά, δημογραφικά, στατιστικά δεδομένα.. Αλλά και την υπάρχουσα αρχιτεκτονική: παλιότερη και σύγχρονη. Καθώς και τις τάσεις της νέας αρχιτεκτονικής στη Σλοβενία. Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα μέρα με πολύ όγκο πληροφοριών και πολλά ερεθίσματα. Ακόμη μια κοπέλα ήρθε στο γραφείο σήμερα, η Χ., που είναι ελληνοαμερικανίδα και συνεργαζόταν με τα παιδιά από τον Οκτώβρη. Καλά που έλειπε η Κ., διότι αλλιώς δεν θα χωρούσαμε. Εξακολουθώ να εντυπωσιάζομαι από την ταχύτητα της οργάνωσης και της διανομής εργασιών. Βέβαια, διεπίστωσα ότι κι εμείς έχουμε την τάση της αυτο-οργάνωσης, καθώς ξέρει ο καθένας τα δυνατά του σημεία και αναλαμβάνει ό,τι του ταιριάζει περισσότερο. Ε, δεν είμαστε και μικροί πια.. Ξέρει ο καθένας τα ταλέντα και τις δυνάμεις του.
Τα παιδιά φεύγουν αύριο για Όσλο, αλλά εγώ και η Κ. και ίσως ο Τ. θα πάμε στο γραφείο Δευτέρα και Τρίτη να αποτελειώσουμε μερικές δουλίτσες. Και να δούμε αν έχει νερό ο Πούλι (δεν ξέρω αν τον λένε στ' αλήθεια έτσι, αλλά η Β. έτσι τον φωνάζει. Απλώς δεν ξέρουμε αν παρατονίζει το "πουλί" ή αν έτσι τον έχει βαφτίσει). Όταν τους χαιρετούσαμε και έλαβαν χώρα μερικά πολύ ζεστά και μέσα από την ψυχή μας "φιλιούνται-αγκαλιάζονται" με μπόλικα "καλή επιτυχία", ο Κ. έβγαλε την φωτογραφική και τραβούσε βίντεο και ήταν κάπως περίεργα, αλλά και κάπως ωραία. Είναι συγκινητικό να ξέρεις ότι ο άλλος δεν μοιράζεται απλώς μαζί σου κάποιες στιγμές, αλλά θέλει και να τις θυμάται.
Χθές χάρηκα πολύ, γιατί ένα βραχιολάκι που είχα φτιάξει για μια φίλη με τον πυρρογράφο και της το είχα στείλει με το ταχυδρομείο, έφτασε. Χάρηκε, έμαθα, με την έκπληξη, αλλά εκνευρίστηκε, γιατί βρήκε το φάκελο ανοιχτό. Θα μπορούσα να σκοτώσω εκείνους που ανοίγουν τα ξένα γράμματα. Από την άλλη, πόσο απελπισμένος και χωρίς ζωή μπορεί να είναι κάποιος, ώστε να ψαχουλεύει τις ζωές των άλλων τόσο αδιάκριτα; Είναι τόσο αξιοθρήνητος από μόνος του, ώστε να μην του αξίζει τιμωρία; Baaahhh.. lets kill the bastard!
Και έφτασε και το τακτικό μου γραμματάκι αυτής της εβδομάδας στον προορισμό του. Μιλάμε για ένα συγκλονιστικό σερί γραμμάτων που δεν χάνονται. Εκπλήσσομαι πολύ ευχάριστα με τα ΕΛΤΑ, το ομολογώ.

Πάει, με πήραν όλοι χαμπάρι στο γραφείο.. Τα παιδιά θα λείπουν Δευτέρα-Τρίτη-Τετάρτη και η Μ. ρώτησε αν θα ήθελε κανείς να πάει από το γραφείο. Και πάνω που πήγα να πω εγώ "εγ..", είχαν ξεσπάσει όλοι σε γέλια και ακούστηκε ότι "θα βάζαμε στοίχημα, αλλά δεν θα 'χε και πολύ νόημα..". Με αποκάλεσαν "πωρωμένο" και η Μ. μου έστελνε φιλάκια όταν περνούσα από μπροστά της (πράγμα που βρήκα αξιαγάπητο και χαριτωμένο).
Τι να κάνω, αφού ασχολούνται με ένα σωρό υπέροχα πράγματα και θέλω να μπλεχτώ σε όλα. Έχω εγκλιματιστεί σε ανησυχητικό βαθμό στο γραφείο. Το σύστημα με το σπιτικό φαγητό στο ταπεράκι είναι φανταστικό τελικά. Άσε που είναι και έκπληξη, διότι δεν ρωτάω τη μαμά τι έχει μέσα το τάπερ και το ανακαλύπτω το μεσημέρι. Είναι ωραία να μην υπάρχει προχειρότητα σε τίποτα και ενθουσιασμός παντού.
Βέβαια, κλέψανε το κινητό της καημένης της Π. χθες την ώρα που έφευγε.. Είναι λίγο γουάηλντ γουάηλντ γουεστ.. εχμ.. ηστ, το Μεταξουργείο Οπότε έχει και η διαδρομή μέχρι το μετρό αδρεναλίνη.
Ο τρόπος που δουλεύουν τα παιδιά μου έχει μάθει πολλά. Είδα ότι η ταχύτητα δεν σημαίνει μείωση της ποιότητας. Ότι είναι απλώς θέμα οργάνωσης, μεθοδολογίας και αποφασιστικότητας
Νιώθω κάθε μέρα πιο σίγουρη και δεν διστάζω να πω τις ιδέες μου και τα παιδιά αυτό το ενθαρρύνουν (η εικόνα μας σήμερα, πέρα από προσωπική μου εμμονή, είναι και κομμάτι μιας ιδέας μου, αλλά δεν μπορώ να πω περισσότερα - επαγγελματικό μυστικό :Ρ) και δείχνουν να δίνουν και σημασία.
Σήμερα είχαμε "meeting" και τα οκτώ άτομα που δουλεύουμε αυτή τη στιγμή και αν κάποιος παρακολουθούσε απ' έξω, δεν θα μπορούσε να ξεχωρίσει ποιοί είναι τα "αφεντικά". Και όχι γιατί είμαστε όλοι χύμα, αλλά γιατί μας σέβονται τόσο πολύ και μας αντιμετωπίζουν σαν ίσους.
Ακόμη ερωτευμένη, όπως καταλαβαίνετε.

Ωραία μέρα στο γραφείο σήμερα, βγήκε αρκετή δουλειά, τσακίσαμε και κάτι αμυγδαλωτά που είχε φέρει ο Τ., αλλά ήμουν κουρασμένη γενικά, γιατί χθες κάθισα στο γραφείο μέχρι αργά, γιατί είχαμε κανονίσει να βγούμε κατά τις 9 με τα κορίτσια, και βαριόμουν να γυρίσω σπίτι και να ξαναβγώ. Πήγαμε από το bartesera με την Α. και μετά ήρθαν η Σ. και η Κ.. Κάναμε μερικές καμένες συζητήσεις για καινούργιους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς, είπαμε τα νέα μας κι εγώ με την Α. στις 12:30 ήμασταν νεκρές και φύγαμε.
Σήμερα χρειάστηκε να πάω δυο φορές από το γραφείο στην 3ης Σεπτεμβρίου, για να πάρω κάτι υλικά για τη μακέτα. Και διεπίστωσα ότι οι Έλληνες δεν θα γίνουν ποτέ άνθρωποι. Υπήρχαν άνθρωποι που έβριζαν άλλους επειδή τους έλεγαν να πάνε στα δεξιά στην κυλιόμενη σκάλα, για να περάσουν. Και η απάντηση ήταν "Οι κυλιόμενες είναι για ευκολία. Άμα θες να πας γρήγορα, να πας από την κανονική σκάλα". Και επίσης: "Αν βιάζεσαι τόσο πάρε ένα ταξί.". Μιλάμε ότι σε όλη την Ευρώπη δεν νοείται να στέκεται άνθρωπος αριστερά στην κυλιόμενη σκάλα. Για να μην πω για το στριμωξίδι στο τρένο, όπου δεν διστάζουν να ποδοπατήσουν παιδάκια και να ζουλήξουν εγκύους για να μην χάσουν ένα τρένο. Δηλαδή, έλεος! Ξεκίνα δέκα λεπτά νωρίτερα και υπολόγισε ότι μπορεί να χάσεις ένα τρένο. Είναι απλή λογική. Για να μην πω (ε, ναι, θα πω) για την αξιοπρεπεστάτη εμφανισιακά κυρία που πήγε να βάλει "καλάθι" με το σκουπίδι της σε έναν κάδο, και όταν αστόχησε, απλώς έφυγε, χωρίς να το μαζέψει. Γενικά είμαι πολύ απογοητευμένη από όσα βλέπω γύρω μου καθημερινά. Δεν υπάρχει κανένας σεβασμός στον διπλανό.. Σιγά το νέο, θα μου πεις. Αλλά αν αρχίσεις να μιλάς και να κάνεις παρατηρήσεις σε λένε "ξινή". Ε, ναι, εγώ είμαι θεόξινη. Τι να γίνει τώρα. Και δεν μου αρέσει ούτε αυτή η δήθεν οικειότητα των Ελλήνων. Δεν θέλω να μου μιλάνε άγνωστοι (ταξιτζήδες, περιπτεράδες, ο υπάλληλος του ΚΕΠ, ο μπάρμαν.) λες και είμαστε φιλαράκια, ή ακόμη χειρότερα, λες και μ' έχουν γεννήσει). Η οικειότητα πρέπει να κερδίζεται. Έχω αγανακτήσει τόσο πολύ που οι μισοί Έλληνες είναι έτσι και οι άλλοι μισοί τους ανέχονται.. Τόσο, που αν δεν με πάρουν στο μάστερ να σηκωθώ να φύγω από 'δω, δεν ξέρω τι θα κάνω. Εντάξει, ξέρω, θα προσαρμοστώ. Θα προσπαθήσω να είμαι ο ευγενής και "ευρωπαϊκός" εαυτός μου, παρά το γύρω χάος, συναναστρεφόμενη με άτομα που μοιράζονται τη λογική μου. Είδα στο γραφείο, ότι γίνεται αυτό. Με έπεισαν τα παιδιά.
Αύριο το πρωί θα στείλω και το "έντυπο" κομμάτι της αίτησης μου για το μεταπτυχιακό
Έχω πεισθεί πώς είτε με πάρουν, είτε όχι, θα είναι για καλό τελικά..
'Ηρθε σήμερα μια φίλη από Ξάνθη στην Αθήνα, αλλά δεν έχω καθόλου κουράγιο να τη δω, είμαι πτώμα. Κι είναι κρίμα, γιατί είναι ένα άτομο που με βοηθάει να δω τα πράγματα πιο ξεκάθαρα και να πάρω αποφάσεις, που, άσχετα αν δεν μπορώ να τις εφαρμόσω, ξέρω ότι είναι σωστές.. Με προβληματίζει πάντως, τώρα που δουλεύω και βλέπω τα ωράρια (και εγώ δουλεύω 8άρο απλώς, όχι όσο δουλεύουν τα παιδιά, που το γραφείο είναι δικό τους και πρέπει να τρέχουν για τα πάντα), το ότι μάλλον πριν ανοίξεις γραφείο σαν αρχιτέκτονας, πρέπει να έχεις βρει τους φίλους και τον σύντροφο με τον οποίο θες να γεράσεις, διότι απλούστατα δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος για να βγεις και να γνωρίσεις ανθρώπους, αλλά ούτε καν για να διασκεδάσεις με τους παλιούς, καλούς γνωστούς.. Αν και η Μ. με τον Κ. κανονίζουν κάποια έξοδο την εβδομάδα, πάνε θέατρο ή σινεμά και αν κρίνω απ' τα τηλέφωνα, πρέπει να έχουν αρκετούς φίλους.. Οπότε κάπου έχουν βρει τις ισορροπίες. Άρα παρατηρώντας, πέρα από κόλπα για μακέτες και σχέδια, μπορώ να μάθω και το κόλπο για ζωή μετά τη δουλειά. Αν και όταν κάνεις μια δουλειά που σε γεμίζει τόσο και μάλιστα με δικούς σου ανθρώπους, αυτό είναι και η ζωή σου, και η ψυχαγωγία σου και η διασκέδασή σου και είσαι ευτυχισμένος Αχ, σαν τα παιδιά στο γραφείο θέλω να είμαι "όταν μεγαλώσω"..

Δευτέρα και, όπως οφείλει, δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστη. Αλλά τουλάχιστον δεν φταίει η δουλειά. Ούτε κανένας άνθρωπος μου φταίει δηλαδή, εδώ που τα λέμε.. Το μυαλό μου που παρασκέφτεται και παρα-αναλύει τα κάνει όλα.
Σήμερα γνώρισα και το τρίτο μέλος του γραφείου, την B. (και το "B" είναι "Mπ"), που είναι από την Αυστραλία. Εξίσου συμπαθητική με την Μ. και τον Κ., ζωντανή και ευχάριστη. Σήμερα από το γραφείο πρέπει να πέρασαν επτά-οκτώ άτομα και να χτύπησαν μερικά εκατομμύρια τηλέφωνα. Μελίσσι :)
Ένα ακόμη γράμμα μου έφτασε στον προορισμό του.
Μια μικρή ιστοριούλα, όπου πρωταγωνιστώ εγώ και η Α. στα 60 μας, γεννήθηκε
Πάλι πλακώθηκα με τον πατέρα μου, γιατί όποτε ανοίγει το στόμα του είναι για να μου δώσει συμβουλές και δεν καταλαβαίνει ότι θέλω ΧΩΡΟ. Θέλω να κάνω πράγματα ΜΟΝΗ ΜΟΥ. Θέλω να κάνω λάθη και μαλακίες και να μάθω από αυτά. Του μιλούσα με τις ώρες γι' αυτό και δεν έλεγε να καταλάβει και στο τέλος μου είπε ότι δεν μπορεί να μου υποσχεθεί ότι θα σταματήσει, διότι το θεωρεί λάθος.
Προσπαθώ με νύχια και με δόντια να διατηρήσω τα κεκτημένα μου: την απόσταση ανάμεσα στους ανθρώπους. Να μην γίνω σαν τους γονείς μου και πρέπει να δίνω αναφορά σε όλο το σόι για ό,τι κάνω και αποφασίζω στη ζωή μου. Δεν καταλαβαίνουν ότι το ότι μπορεί να μην θες να δεις κάποιον μπροστά σου κάποιες μέρες, δεν σημαίνει ότι δεν τον αγαπάς. Με πνίγουν απίστευτα πολύ. Και ξέρω ότι ακούγεται οξύμωρο, δεδομένου ότι εκείνοι με παρότρυναν να πάω για μεταπτυχιακό έξω, εκείνοι με έστειλαν να σπουδάσω 800 χιλιόμετρα μακριά. Αλλά φαίνεται ότι έχω πολύ μειωμένη ανεκτικότητα όσον αφορά τον ΧΩΡΟ ΜΟΥ. Αλλά στ' αλήθεια, δεν κάνω νούμερα. Απλώς δεν αντέχω να με πλησιάζουν τόσο πολύ.
Τέλος πάντων, φαίνεται ότι όταν πηγαίνει καλά η δουλειά, οι υπόλοιποι τομείς πρέπει να πηγαίνουν κατά διαόλου.
(ναι, είμαι κυκλοθυμική, θες κάτι;)