Σάββατο, 3 Ιουλίου 2010

"Είμεθα όλοι εντός του μέλλοντός μας.
Όταν τραγουδάμε εμπρός στους εκφραστικούς πίνακες των ζωγράφων
όταν σκύβουμε εμπρός στα άχυρα μιας καμμένης πόλεως
όταν προσεταιριζόμεθα την ψιχάλα του ρίγους
είμεθα όλοι εντός του μέλλοντός μας
γιατί ό,τι και αν επιδιώξουμε δεν είναι δυνατόν να πούμε όχι
να πούμε ναι χωρίς το μέλλον του προορισμού μας
όπως μια γυναίκα δεν μπορεί να κάμη τίποτε
χωρίς την πυρκαγιά που κλείνει μέσα στη στάχτη των ποδιών της.

Όσοι την είδαν δεν στάθηκαν να ενατενίσουν

ούτε τα συστρεφόμενα κηπάρια ούτε την ευωχία των μαλλιών που λατρεύτηκαν
ούτε τα σουραύλια των εργαστηριακών μεταγγίσεων
από μια χώρα σε φλέβες κόλπου θερμού προστατευομένου
από τα εγκόσμια και τα μελτέμια της κυανής ανταύγειας λυγηρών παρθένων.

Είμεθα όλοι εντός του μέλλοντος μιας πολυσύνθετης σημαίας

που κρατεί τους εχθρικούς στόλους εμπρός στα τείχη της καρδιάς μου
κατοχυρώνοντες ψευδαισθήσεις πιστοποιούντες ενδιάμεσες παρακλητικές μεταρρυθμίσεις
χωρίς να νοηθή το αντικείμενον της πάλης.

Στιγμιότυπα μας απέδειξαν την ορθότητα της πορείας μας

προς τον προπονητήν του ιδίου φαντάσματος της προελεύσεως των ονείρων
και του καθενός κατοίκου της καρδιάς μιας παμπαλαίας πόλης.

Όταν εξαντληθούν τα χρονικά μας θα φανούμε γυμνότεροι

και από την άφιξι της καταδίκης παρομοίων πλοκαμιών και παστρικών βαρούλκων
γιατί όλοι μας είμεθα εντός της σιωπής του κρημνιζομένου πόνου
στα γάργαρα τεχνάσματα του μέλλοντός μας."

.. έγραψε ο Ανδρέας Εμπειρίκος. Εγώ πάλι δεν θέλω άλλο πια να γράφω εδώ. Ό,τι κι αν ήταν αυτό που με έκανε τόσο καιρό να γράφω μέρα παρά μέρα, μου τελείωσε. Μου πέρασε. Σαν γρίπη. έτσι κι αλλιώς, κι αυτό το ιστολόγιο μια μάσκα είναι, όπως τόσες και τόσες άλλες. Περιέγραψα εξόδους, στιγμές, κάτι λίγα συναισθήματα Ποτέ όμως δεν είπα ποιος αγαπάει, ποιος μισεί, ποιος τσακώθηκε, ποιος χώρισε, ποιος ερωτεύτηκε, ποιος αμφιβάλλει, ποιος λυπάται, ποιος χαίρεται ποιος φοβάται, ποιος συμπαθεί, ποιος αντιπαθεί. Κι όλα αυτά, βάλτε τα και με "ποιον" στο πλάι. Τόσο καιρό τίποτα δεν έλεγα και τελικά τίποτα δεν έχω την πρόθεση να πω. Τίποτα, δηλαδή, πραγματικά δικό μου. Μια ψευδαίσθηση ότι μοιράζομαι πράγματα, χωρίς να έχω ποτέ την τόλμη να το κάνω. Ούτε και θα ήθελα, να την βρω, δηλαδή, αυτή την τόλμη.
Σας ευχαριστώ όλους για τα σχόλια σας και την παρέα.

1 σχόλιο:

  1. Συγνώμη που απενεργοποίησα τα σχόλια για αυτή την ανάρτηση. Απλώς τα "αντίο" δεν χρειάζεται να τραβάνε για πολύ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.