Η εικόνα του σημερινού κειμένου είναι κλεμμένη από κάπου στο διαδίκτυο, ούτε που θυμάμαι που, και σκόπευα να την βάλω με κάποιο τρόπο στην επαγγελματική μου κάρτα, θέλοντας να τονίσω πόσο σημαντική είναι η ανθρωπομετρία για την αρχιτεκτονική. Αλλά μετά μου φάνηκε ότι παρέπεμπε λίγο στο ξεδιάλεγμα της Άριας Φυλής, είναι κι ο κύριος που φοράει στολή από πίσω..και με γιαγιά Γερμανίδα και το μαλλί κομμένο στον μισό πόντο δεν με παίρνει να αφήνω περιθώρια για παρανοήσεις, οπότε.. rejected.
Α μα τι ωραίο αρχέτυπο το "αγόρι με κιθάρα"! Ακαταμάχητο ανά τους αιώνες, από τον Ορφέα (με το καβούκι της χελώνας, βεβαίως βεβαίως) μέχρι τις μέρες μας :)
Δεν είχα σκοπό να γράψω σήμερα, διότι η διάθεσή μου ήταν "στα κάτω" της, αλλά τώρα επανήλθε σε ένα 7.5/10, οπότε και βρίσκω την όρεξη να γράψω δυο λογάκια.
Κατ΄ αρχάς, μπείτε στο δεύτερο από τα λινκ μου και διασκεδάστε με την ψυχή σας (εντάξει, δεν είμαι και πάρτι άνιμαλ! Κάτι τέτοια ισοδυναμούν για μένα με "διασκέδαση με την ψυχή μου").
Ύστερα, ακούστε το "23 κόκκινα φώτα" από Χειμερινούς Κολυμβητές.
Ύστερα μπείτε στο τρίτο από τα λινκ μου και διαβάστε ό,τι έχει εκεί μέσα. Είναι αντιπροσωπευτικό του τι εννοώ εγώ με τη λέξη "χιούμορ".
Πρέπει να ομολογήσω ότι φταίω που δεν έχω νέα, διότι το Σάββατο θα μπορούσα να πάω 6dogs, όπου θα ήταν ο Τ., ή Bios, όπου θα ήταν ο Κ. με την Μ., αλλά επειδή δεν μπορούσα να διαλέξω, έμεινα τελικά σπίτι.
Και σήμερα επίσης, σάπισα βλέποντας Friends, και μετά Big Bang Theory και μετά σκαλίζοντας το διαδίκτυο.
Αναρωτιέμαι αν πρέπει να αναρτήσω τις ιστορίες μου σε ένα νέο blog, ή να αρχίσω να τις πετάω εδώ μια-μια. Ή να τις αφήσω να μουχλιάζουν στον υποφάκελο "ακατάσχετη δημιουργικότητα", του φακέλου "τα έγγραφά μου".
Όσο αναρωτιέμαι, ακούω Blossom Dearie, "For Cafe Apres-Midi" και ελπίζω να νυστάξω γρήγορα, διότι αύριο έχω πρωινό ξύπνημα. Θέλω να πάω από τα Public, να πάρω έναν Σκαμπαρδώνη, διότι πολύ έχω αμελήσει τα "εισερχόμενα" αναγνωστικά ερεθίσματα τελευταία (μιλάω για τα τυπωμένα σε χαρτί).
Αύριο έχω κανονίσει ένα καφεδάκι με τον αγαπημένο μου συγγραφέα (και ακόμη πιο αγαπημένο μου φίλο-ή μήπως είναι πιο αγαπημένος μου συγγραφέας και λιγότερο αγαπημένος φίλος;) στο Καφεκούτι, μετά το γραφείο, και μου υποσχέθηκε και η Σ. ότι μπορεί να περάσει από το Μεταξουργείο για καφέ. Θα πάω για καφέ φορτωμένη με τα τρία τάπερ που άφησα την Παρασκευή στο γραφείο, διότι δεν ήθελα να τα κουβαλάω στον Αγγελάκα και είχα χώσει μια δεύτερη, μικρή τσάντα, μέσα στην τεράστια κανονική μου. Τώρα, αν με σταματήσουν αύριο για εξακρίβωση και έλεγχο στα Εξάρχεια, θα νομίσουν ότι είμαι πλασιέ.

Ξεμπέρδεψα (προς το παρόν) με τη γραφειοκρατεία Έστειλα και τα χαρτιά της υποτροφίας (την τελευταία μέρα) και τώρα πλέον περιμένω.. (πράγμα που γενικά είναι το χειρότερό μου. Δεν την αντέχω την αναμονή με τίποτα! Μου σπαραλιάζει τα νεύρα-που δεν τα λες και πολύ ανθεκτικά έτσι κι αλλιώς..). Η συστατική που μου έγραψε ο Κ. ήταν πραγματικά απολαυστική :).
Στη δουλειά η μέρα πήγε καλά, με πολλές δοκιμές για το Μάριμπορ και άψογο συντονισμό με την Κ., και τελείωσε με ένα μίνι meeting, για να αρχίσει το θέμα να περνάει σιγά σιγά στην επόμενη φάση.
Έφυγα κατευθείαν από το γραφείο για να πάω στα Κανάρια, στο Μεταξουργείο, να βρω την Κ., την Σ., και την Α.. Και ήρθε και ο Γ., φίλος μας από την Ξάνθη, τώρα φαντάρος, που είχα να τον δω πολύ-πολύ καιρό. Φάγαμε (πολύ γρήγορα) κάτι πατατούλες ψητές ολόκληρες, μια σαλάτα με προσούτο και μια πένες πέστο, ήπιαμε και ένα ποτηράκι κρασί και ξεκινήσαμε για το Fuzz. Η συναυλία ήταν sold out, κάτι που με έκανε να ευγνωμονώ την Κ., που είχε πάει να πάρει εισιτήρια. Εγώ με την Κ. καταφέραμε και βρεθήκαμε στα δυο μέτρα από τη σκηνή, αλλά ξαναβρεθήκαμε με την Α. και την Κ. μετά τη συναυλία, γιατί είχαν πάει να αφήσουν τα μπουφάν στη γκαρτναρόμπα και έμειναν πίσω. Δυστυχώς, από τη μανία μας να βρεθούμε μπροστά, δεν προνοήσαμε να πάρουμε ούτε μια μπύρα και περάσαμε δυόμιση ώρες συναυλία χωρίς στάλα αλκοόλ. Και δεν θα το σκεφτόμουν, αλλά ο Αγγελάκας ήταν από την αρχή τόσο .. "αλλού" πού μας έτρωγε η ζήλια. Ο κόσμος γενικά είχε ένα μέσο όρο ηλικίας γύρω στα 27-28, και έπεφτε τόσο χαμηλά, διότι υπήρχαν και οι φανατικοί 17χρονοι (οι διπλανοί μας στα "χαρακώματα" :) ). Ο Αγγελάκας απολαυστικότατος, κοπανιόταν διαρκώς (και με μουσική, και αφού τελείωνε η μουσική, και πριν αρχίσει το επόμενο τραγούδι), μερικές φορές (οκ, αρκετές φορές) χανόταν στο διάστημα και είχαμε ένα μικρό φόβο ότι θα μας μείνει εκεί από εγκεφαλικό. Ο Σαδίκης ακολουθούσε στο κοπάνημα, μερικές φορές προπορευόταν κιόλας. Οι εικόνες που προβάλλονταν στην οθόνη ταίριαζαν τέλεια με τη μουσική.
Χόρεψα, ίδρωσα, ξελαρυγγιάστηκα. Αλλά, δεν.. Αυτό που πάθαινα εγώ παλιά (μέχρι πριν δυο χρόνια νομίζω), αυτό το "δεν μπορώ δεν μπορώ!! δεν το πιστεύω αυτό που ζω! τη εμπειρία θεέ μου, τι ένταση! ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ! Είναι τέλεια-τέλεια-τέλεια! Λιποθυμώ!" δεν υπάρχει πια. Δηλαδή τι, τελείωσε; Αυτό ήταν; Γέρασα; Πάει ο ενθουσιασμός;
Πάντως τυχεροί όσοι έχουν εισιτήρια για σήμερα :).
Αλλά επειδή υπήρχε αυτή η γενική αίσθηση του "ανικανοποίητου" και είχαμε ξεκινήσει τη βραδιά με πρόθεση "να τα σπάσουμε", Η Σ. έριξε μια ιδέα στο τραπέζι. Και συμφωνήσαμε κι εγώ και η Α., με λίγη ντροπή, λίγες ενοχές, και μια ακατανίκητη επιθυμία. Όταν ανακοινώσαμε την απόφασή μας στην Κ., δεν την πήρε καλά. Αλλά ακολούθησε. Άλλωστε ήταν πολύ κοντά. Βρεθήκαμε στον Μαζωνάκη. Ναι. Όχι δεν ακούω ποτέ. Και για τιμωρία, όταν μπήκαμε στο μαγαζί ήταν μια κάποια από κάποιο ριάλιτι και τραγούδούσε "Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ", ανοίγοντας το πρόγραμμα. Δεν ξέραμε αν έπρεπε να γελάσουμε ή να κλάψουμε, οπότε μείναμε απλά με ανοιχτό το στόμα. Η αλήθεια είναι ότι δεν περιμέναμε ποτέ ότι θα μας αφήσουν να μπούμε (ήμασταν ντυμένες για Αγγελάκα. Εγώ φόραγα ένα μαύρο παντελόνι και ένα γκρι φανελάκι, η Α. ένα καρό πουκάμισο, τζιν και κόκκινα μποτάκια, η Κ. την κλασσική τζιν καμπάνα της, αθλητικά, φούτερ και η Σ, η πιο "κυριλέ", μια μαύρη μπλούζα με έναν κόκκορα με στρας, καφέ δερμάτινο και το ..αρχιτεκτονικό φουλάρι".). Ε, μπήκαμε, ήπιαμε ένα ποτό, η Κ. έφυγε σε κάποια φάση αποκαλώντας μας "ιερόσυλες" (ήταν όταν τραγουδούσαμε την Πριγκιπέσα του Μάλαμα, μαζί με το Μαζωνάκη) και εμείς ΄φύγαμε όταν σταμάτησε ο Μαζωνάκης (υποθέτω ήταν το πρώτο μέρος ή κάτι τέτοιο). Ξέρω. Δεν έχει καμία λογική αυτό που κάναμε, αλλά το κάναμε και διασκεδάσαμε απίστευτα βλέποντας τα κορίτσια με το πλατινέ μαλλί και τη γόβα να μας κοιτάζουν με τρόμο. Δεν μπορώ να σχολιάσω το Μαζωνάκη σοβαρά. Ό,τι να 'ναι.. Δεν υπήρχε το κούνημα και οι ατάκες που έλεγε, δεν υπήρχε η χορεύτρια με το χρυσό κορμάκι και ο ημίγυμνος τύπος που κουνιόταν λες και τον είχαν χτυπήσει με 220V.
Έχω αναφέρει ότι εγώ και η Α. δεν πρέπει να βρισκόμαστε ποτέ οι δυό μας ανεξέλεγκτες, ε;
Πάντως σίγουρα η χθεσινή τρέλα δεν είναι ότι αναβίωσε την "τρέλα" που είχα μικρή όταν κοπανιόμουν κάτω από τη σκηνή με τον Παπακωνσταντίνου (Βασίλη, τότε) και ο μπαμπάς μου κοιμόταν στις κερκίδες περιμένοντας να τελειώσει η συναυλία και να με πάει σπίτι και δε με ένοιαζε ούτε το ότι δεν έπινα αλκοόλ (ήμουν 13), ούτε ότι πήγαινα με το μπαμπά μου)
Όταν μπήκα στο αυτοκίνητο της Σ., οι εικόνες από το Fuzz ήταν ακόμη ζωντανές στο μυαλό μου και χαίρομαι γι' αυτό.

Τι υπέροχη βραδιά στο στέκι του κυρ-Ηλία με τα παιδιά από το γραφείο.. Πραγματικά φανταστική.

Τι υπέροχη κουβέντα με τον πιο αγαπημένο μου συνομιλητή σε όόόόόόόόλο το Γαλαξία αργότερα, το ίδιο βράδυ..

Στο γραφείο το πρωί πάλι τρέχανε νερά.. Ο Κ. και η Μ. κοιμήθηκαν εκεί κι αυτό το βράδυ, αλλά σήμερα, μέχρι να φύγω από το γραφείο, όλα ήταν έτοιμα για την παράδοση του διαγωνισμού.
Τα ακροδάχτυλά μου είναι πάλι γεμάτα σπρέυ και το πουλόβερ μου γεμάτο μικροσκοπικά κομματάκια foam που ηλεκτριζόταν και δεν λέει να ξε-ηλεκτριστεί. Ήταν και η τελευταία επίσημη μέρα του Τ. στο γραφείο, καθώς αρχές Φλεβάρη αρχίζει η θητεία του. Κρίμα, γιατί τον συμπαθώ πάρα πολύ και θα ήθελα να κάνουμε παρέα. Είπαμε να πάμε σε κανένα πάρτι πριν φύγει για τη Θήβα.
Ακόμη δεν έχω στα χέρια μου τις συστατικές.. Αλλά με αυτή τη συχνή επικοινωνία με το γραφείο του Π.Κ., τουλάχιστον βοηθάω την Ε. που δουλεύει εκεί με ό,τι προβλήματα έχει με τα χαρτιά της για το μεταπτυχιακό. Αντίθετα, η επικοινωνία με αυτόν που σηκώνει τα τηλέφωνα στο γραφείο της Θ.Ξ. δεν μου είναι διόλου ευχάριστη.
Έχω έναν διαρκή κόμπο στο στομάχι σήμερα, προφανώς λόγω άγχους για το αν θα προλάβω την προθεσμία της Παρασκευής για την υποτροφία. Όχι και τόσο προφανώς, για διάφορους άλλους λόγους. Κυρίως δεύτερες και τρίτες σκέψεις σχετικά με τις επιλογές μου και αν είναι σωστές ή όχι.
Την Παρασκευή θα πάω (εκτός απροόπτου) στο Fuzz, να.. απολαύσω τον Αγγελάκα. Η καλή μου Κ. πήγε και πήρε εισιτήρια για εμένα, εκείνη, την Α. και δυο ξαδέλφια της Κ. (δεν τους ξέρω, αλλά δεν θα τους κουβαλάω και στην πλάτη μου, οπότε..).
Αύριο θα πάμε με τα παιδιά από το γραφείο να φάμε παϊδάκια και να γιορτάσουμε με αυτόν τον βουκολικό, ρετρό και γευστικότατο τρόπο τη νίκη στο Europan.
Σήμερα δεν έχω καμία όρεξη δυστυχώς. Ευτυχώς η δουλειά στο γραφείο με κράτησε συγκεντρωμένη εκεί για κάποιες ώρες.
Τα χαμόγελα στο τρένο εξακολουθούν να μου φτιάχνουν στιγμιαία τη διάθεση, ανεξάρτητα από το αν απευθύνονται σε μένα ή σε άλλους, αν τα ανταλλάσσουν γνωστοί ή άγνωστοι, νέοι ή ηλικιωμένοι.
Με εκνευρίζει η απόσταση. Με εκνευρίζει να έχω αγωνία για τους δικούς μου ανθρώπους και να μην μπορώ έτσι απλά να επικοινωνήσω μαζί τους, γιατί έχουμε άλλα ωράρια, πηγμένο πρόγραμμα, γιατί δεν μπορούμε να συντονίσουμε τις συχνότητες και τις διαθέσεις. Με στενοχωρεί που κοντεύω να ξεχάσω γκριμάτσες, μυρωδιές, καθημερινές συνήθειες, ιδιοτροπίες. (Πίνακας: Ed. Hopper)

Τώρα, σοβαρά, πες μου, ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ ΔΥΝΑΤΟΝ;;;;;
Η προθεσμία για την υποτροφία λήγει την Παρασκευή. Χθες οι καθηγητές με διαβεβαίωσαν ότι θα μου ετοιμάσουν τις συστατικές και σήμερα κανείς από τους δυο δεν πήγε στο γραφείο του. Του ενός απεβίωσε η πεθερά του. Της άλλης, ο μπαμπάς της είναι πολύ άσχημα, δεν κατάλαβα ακριβώς πόσο άσχημα, αλλά υπονοήθηκε ότι μπορεί και τόσο άσχημα, που πιο άσχημα δεν γίνεται. Και για τους δύο, ήξερα ότι είχαν προβλήματα υγείας στην οικογένεια εδώ και μήνες, γι' αυτό και δεν πίεζα ιδιαίτερα για τις συστατικές. Αλλά ήταν ανάγκη ΤΩΡΑ να γίνει αυτό;;; Δηλαδή, τώρα;;
Ανασούλες.. Βαθιές ανάσες.. Ψυχραιμία..
Το θετικό νέο της ημέρας είναι ότι πήγε καλά η δουλειά στο γραφείο, άρχισα να κάνω δοκιμές στο autocad με το πώς θα μπορούσαν να συνδυαστούν τα διάφορα τμήματα του κτιριολογικού και η Κ. μετέτρεπε τα σχέδιά μου σε μακέτες, πράγμα που απαιτούσε να μπαινοβγαίνει στο ψοφόκρυο, για να ψεκάζει με σπρέυ. Χθες τα 'παιξε και η μέση της της δύστυχης. Ααααχ.. ούτε για "εικονικό" γιαπί δεν είμαστε τα κορίτσια..
Ήξερα ότι ο Κ. και η Μ. θα κοιμόντουσαν στο γραφείο (γιατί θέλουν να προλάβουν να στείλουν αύριο τα πάνελς του διαγωνισμού της Κόρντομπα) και έτσι πήγα το πρωί με χυμό, ταρτάκια και κέικ (το κέικ της μαμάς, τίγκα στα καρύδια και το κονιάκ, ότι πρέπει για χειμώνα), για να τους δώσω δυνάμεις. Και ξαφνικά διεπίστωσα ότι έξω από την πόρτα του μπάνιου τρέχανε νερά. Ρώτησα την Β., και μου είπε ότι όλα πάνε καλά, αλλά αυτό το φαινόμενο παρατηρείται όταν η Μ. και ο Κ. κάνουν ντουζ στο γραφείο. Η Β. δεν έχει χάσει ακόμη τα λογικά της και κάνει ντουζ σπίτι της :Ρ. Είναι υπέροχος ο ενθουσιασμός της Μ. πάντως :). Σήμερα που έκαναν τις τελικές φωτογραφήσεις από τις μακέτες, για να μπούν στις αφίσες των παρουσιάσεων, λάμπανε από χαρά. Κι εμείς μαζί.
Επίσης, χάρηκα πολύ γιατί ο Α., πολιτικός μηχανικός που συστεγάζεται στο γραφείο, μου έδωσε αρκετές πληροφορίες σχετικά με το πώς μπορεί να κινηθεί κάποιος στο εξωτερικό, για να βρει δουλειά ή για intership. Και όχι γενικότητες, αλλά πρακτικές, συγκεκριμένες πληροφορίες. Το εκτιμώ πολύ όταν οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να μοιραστούν τις γνώσεις τους και προσπαθούν να βοηθήσουν όπως μπορούν. Και προσπαθώ κι εγώ να το κάνω με τη σειρά μου.
Σήμερα ξαφνιάστηκα πολύ ευχάριστα όταν μια κοπέλα, την ώρα που έβγαινε από τον ηλεκτρικό, μου έδωσε το εισιτήριό της πριν προλάβω να χτυπήσω το δικό μου. Δεν μου μίλησε, απλώς μου χαμογέλασε και έφυγε βιαστικά. Δεν περίμενε ούτε ευχαριστώ. Μα γιατί δεν είχα σκεφτεί να το κάνω κι εγώ αυτό; Τα εισιτήρια ισχύουν για μιάμιση ώρα. Θα προσπαθήσω να μην το ξεχάσω και να το εφαρμόζω στο εξής.
Κι ακόμη μια ζεστή στιγμή: το ταχυδρομείο της γειτονιάς μου έχει έναν μόνο υπάλληλο. Είναι ένα πολύ μικρό παράρτημα. Κάθε βδομάδα στέλνω ένα γράμμα. Παρ όλα αυτά, ποτέ δεν έδειχνε να με αναγνωρίζει. Σήμερα όμως με το που μείδε, μου είπε "καλώς την πάλι", μες το χαμόγελο, και την ώρα που ζύγιζε το γράμμα, μου είπε "αα ελαφρύ είναι! Χαρούμενα νέα θα του στέλνεις φαίνεται!". Καλούλης :)

Η Α. με πήρε μόλις τηλέφωνο και μου είπε ότι όχι, δεν περνάω φάση, χρειάζομαι απλώς ψυχανάλυση. Διότι, μου είπε, "διαβάζω και στο μπλογκ σου.. "περνάω φάση και μισώ τον κόσμο..", "περνάω φάση και το ένα.. περνάω φάση και το άλλο". Δεν περνάς φάση! Πρέπει να πάμε για καφέ. Ψυχανάλυση χρειάζεσαι.". Μάλλον θα περνάει φάση :Ρ
Τα νέα της ημέρας:
Το πρωί πήγα από το ΤΕΕ να δώσω το πρωτότυπο του πτυχίου και της αναλυτικής, διότι όταν είχα πάει με την Α. είχα μαζί μου επικυρωμένο αντίτυπο από ΚΕΠ. Και επειδή το ΤΕΕ δεν εμπιστεύεται τα ΚΕΠ, αλλά μόνο τις γραμματείες, έπρεπε να πάω το πρωτότυπο. Το πήγα, το πέταξαν σε μια γωνία, τους ρώτησα αν χρειάζεται μια υπογραφή ότι το παρέλαβαν, κάτι.. Μου απάντησαν "τσου. Είμαστε εντάξει.". Ελπίζω απλώς να μην χαθεί.
Μετά πήγα από το γραφείο και έκοψα κάτι ανθρωπάκια και κάτι αυτοκινητάκια κλίμακας 1:500 για τη μακέτα του διαγωνισμού της Ισπανίας. Ύστερα πήγα από το γραφείο της υπεύθυνης της διπλωματικής για τη συστατική της υποτροφίας Έδειξε αρκετό ενδιαφέρον για το τι κάνω στη ζωή μου και δεν παρέλειψε να στείλει χαιρετίσματα στην Α.. Μετά πήγα από το γραφείο του δεύτερου επιβλέποντα, για τη δεύτερη συστατική. Βρήκα εκεί παιδιά δυο-τρια χρόνια μεγαλύτερα από 'μένα, που έχουν τελειώσει τη σχολή και μου είπαν τα νέα τους, πώς σκέφτονται να προχωρήσουν επαγγελματικά, τις δυσκολίες που συνάντησαν.. Ωραία συνάντηση.
Δυστυχώς στο γραφείο τα πράγματα δεν ήταν και τόσο χαρούμενα σήμερα.. Δεν μπορώ να μπω σε λεπτομέρειες, γιατί φαντάζομαι ότι τα παιδιά δεν θα το ήθελαν, αλλά το σημερινό μάθημα ήταν ότι όσο φίλος κι αν είσαι με τον άλλο, όσο καλό παιδί κι αν τον θεωρείς, όσο κι αν τον εμπιστεύεσαι, καλό είναι όταν μπαίνουν στη μέση επαγγελματικά, να υπάρχουν γραπτές συμφωνίες. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις ποιος μπορεί να επηρεάσει ποιον με τι τρόπο και τι κόστος. Φαίνεται ότι ο λόγος τιμής δεν μετράει πλέον..
Χθες το βράδυ πήρα ακόμη ένα μάθημα: υπάρχουν άνθρωποι που κατάγονται από τον Αδάμ, άνθρωποι που κατάγονται από την Εύα και "άνθρωποι" που κατάγονται από το κωλόφιδο και σέρνονται ακούραστα χρόνια και χρόνια. Και χρόνια. Κι άμα τους κόψεις την ουρά, βγάζουν και δεύτερη. Οπότε περιμένεις απλά να πέσει ο χειμώνας και να πέσουν πάλι σε χειμερία νάρκη. Αυτούς τους ανθρώπους θέλω πάρα πάρα πολύ να τους κάνω τσάντες και παπούτσια.
(η εικονογράφηση σήμερα είναι κολλάζ από εικόνες του δωματίου μου :) )

Μόλις γύρισα από τη γιαγιά μου. Μια αρκετά ψυχρή και κυνική Γερμανίδα με πραγματική αναπηρία στο να εκφράσει την αγάπη και τη στοργή της. Το κάνει, αλλά πάντα με λάθους τρόπους, και πάντα με την ανάγκη να σου δημιουργήσει ανασφάλειες, ώστε να εξαρτάσαι συναισθηματικά από αυτήν. Ευτυχώς, έχοντας υπάρξει θύμα αυτής της συμπεριφοράς, οι γονείς μας μας προστάτευσαν από αυτό, στο βαθμό που μπορούσαν. Η γιαγιά μου δεν έχει σταματήσει να επισημαίνει ότι είμαι μικροσκοπική (οκ, λέει "κοντή". Και δεν είμαι κοντή. Είμαι Ελληνίδα. ), αδύναμη (οκ, λέει "καχεκτική". Και δεν είμαι. Είμαι υγιέστατη και 48 κιλά), και χλωμή (οκ, λέει "κίτρινη". Δεν είμαι κίτρινη. Έχω ακριβώς το δικό της χρώμα δέρματος). Η γιαγιά μου χρησιμοποιεί εκφράσεις όπως "εμένα δεν μου δίνετε ποτέ αναφορά!" και "πρόσεχε μήπως οι φίλοι σου σε κλέβουν και πληρώνεις περισσότερα όταν βγαίνετε μαζί για φαγητό.". Μην βιαστείτε να την κρίνετε. Είναι ένα παιδί μιας δεκατετραμελούς οικογένειας από ένα χωριό της γερμανικής μειονότητας στην Τσεχία, που οι γονείς του το διάλεξαν ανάμεσα στα παιδιά τους, για να το στείλουν σε οικογενειακούς φίλους στην Ελλάδα, λόγω οικονομικών δυσκολιών. Έχει βιώσει την απόρριψη και έχει ανάγκη να την έχουν ανάγκη. Αλλά προφανώς δεν έχει πάρει αρκετή αγάπη, ώστε να ξέρει πώς να τη δώσει. Κι όμως, έχει μια πολύ τρυφερή πλευρά. Καμαρώνει για τις επιτυχίες μας στα σόγια και μας δίνει έξτρα χαρτζιλίκια και σοκολάτες όποτε έχει καιρό να μας δει. Λατρεύει το καναρίνι της και σήμερα βούρκωσε όταν θυμήθηκε κάποια φορά που ένα παπαγαλάκι είχε πέσει θύμα μιας γάτας. Η γάτα είχε πηδήξει στο κλουβί και το είχε ανοίξει και ύστερα τσάκωνε το παπαγαλάκι, το άφηνε να φύγει, το ξανάπιανε, από σπίτι σε σπίτι και η γιαγιά κυνηγούσε τη γάτα. Τελικά απελευθέρωσαν το παπαγαλάκι, του έβαλαν ιώδιο στις πληγές ( ο πατέρας και η γιαγιά μου), αλλά πέθανε. Ύστερα άρχισε να λέει ότι οι γάτες σκοτώνουν τα ποντίκια, αλλά δεν τα τρώνε και φαινόταν πραγματικά οργισμένη με αυτό, αν και το αγαπημένο της κόκερ σπάνιελ έπνιγε της γάτες και τις παρατούσε στην άκρη του κήπου σε μια ολόιδια έκφραση "κτηνώδους" συμπεριφοράς Είναι περίεργο το πόσο εγκλωβισμένος μπορεί να νιώθει ένας άνθρωπος που θέλει να εκφράσει τα συναισθήματά του, αλλά δεν ξέρει να το κάνει. Είναι πολύ περίεργο για μένα, που είμαι το άλλο άκρο, που μπορώ να εκφράσω συναισθήματα που δεν έχω, από κεκτημένη ταχύτητα (και τα τελευταία δυο χρόνια το πολεμάω αυτό με κόπο, αλλά αρκετά μεγάλη επιτυχία). Αυτή τη βδομάδα πέθανε η κολλητή της γιαγιάς μου, η κυρία Σ.. Ήταν ογδόντα και χρονών και πέθανε από καρκίνο του στομάχου. Η κηδεία ήταν Τετάρτη. Φοβόμουν ότι θα δω τη γιαγιά σήμερα θλιμμένη και σκεφτική γιατί ήξερα ότι την κυρία Σ. πραγματικά τη λάτρευε. Αλλά όχι. Αν δεν ήξερα τι είχε συμβεί, δεν θα το έπαιρνα ποτέ χαμπάρι. Άρχισε να με ρωτάει για τη δουλειά και να μου λέει νέα για όλες τις υπόλοιπες φίλες και τα σόγια. Άρνηση; Κουράγιο; Δύναμη;. Δεν ξέρω.. Αυτά με τη γιαγιά..
Σήμερα ένιωσα την ανάγκη να κλείσω το κινητό και να κοιμηθώ για μεσημέρι. Το μεσημέρι έγινε απόγευμα και όταν ξύπνησα και άνοιξα το κινητό βρήκα τέσσερις κλίσεις από την Α.. Την πήρα τηλέφωνο αμέσως. Είχε ανησυχήσει, γιατί δεν κλείνω ποτέ (ΠΟΤΕ) το κινητό και ήταν έτοιμη να πάρει σπίτι, στους δικούς μου. Ήταν πολύ γλυκό που ανησύχησε τόσο πολύ. Και χαρακτηριστικό το ότι ήταν η μόνη. Από κάτι τέτοια μικρά πράγματα επιβεβαιώνεις ξανά και ξανά ποιοί είναι οι άνθρωποί σου. Είναι αλήθεια ότι είχα κλείσει το κινητό, γιατί δεν είχα καμία διάθεση να μιλήσω σε άνθρωπο. Χθες το βράδυ βγήκα έξω. Δεν είχα όρεξη, αλλά είχα αιώνες να βγω και θεωρούσα ότι έπρεπε να το κάνω σαν φάρμακο. Έτσι έβαλα το καινούριο μου καλσόν, το καινούριο μου πουλόβερ, τις κόκκινες peep toe γόβες μου, το καινούριο κραγιόν μου, eyeliner, μάσκαρα, ένιωσα όμορφη και πήγα στο 6dogs. Μου άρεσε πάρα πάρα πολύ και ακόμη περισσό τερο μου άρεσε το γεγονός ότι η μακέτα που είχα δει στο γραφείο των παιδιών και το κτίριο, δεν διέφεραν σχεδόν καθόλου. Γνώρισα τη Β., κολλητή της Κ., που δουλεύουμε μαζί στο γραφείο και ήπια ένα τζιν λεμονάδα. Είχε πολύ ωραίο κόσμο και πολύ "δήθεν" κόσμο. Ο "δήθεν" κόσμος μου άρεσε εμφανισιακά, ο ωραίος κόσμος μου άρεσε για την αύρα και τα χαμόγελά του. Και η μουσική καλή. Δυστυχώς η Μ. και ο Κ. άργησαν πολύ να έρθουν, λόγω κίνησης και καθώς τα κορίτσια θέλανε να πάνε στο SkullBar, όπου ήταν dj ένας φίλος τους, φύγαμε. Ακολούθησα καθαρά στα πλαίσια της αυτο-πίεσης να "ξε-γιαγιαδέψω", αλλά το σκυλομετάνιωσα. Το skullbar απευθύνεται ξεκάθαρα σε κόσμο που απέχει έτη φωτός από μένα, και επιπλέον στις τρεις η ώρα ήταν εντελώς άδειο. Είδα συμπεριφορές που δεν μου άρεσαν καθόλου, αλλά από την άλλη έχω γίνει τόσο "ποιοτική-ξινή-ξενέρωτη-ελιτίστρια-σνομπ-επηρμένη", που δεν είμαι η αρμόδια να κρίνω ουδεμία κατάσταση, μέρος ή άτομο αντικειμενικά Τα κορίτσια θα συνέχιζαν Ποτοπωλείο "που είναι πάντα γεμάτο γκομενάκια", αλλά εγώ την έκανα για σπίτι, γιατί "τα γκομενάκια" ως κατηγορία δεν με τραβάνε σε αυτή τη φάση και γιατί είχα πάρει τη δόση μου από κοινωνικοποίηση και χάζεμα στο 6dogs. Λίγο μάταια μου φαίνονται όλα αυτά. Φαντάζομαι ότι είναι φάση, αλλά έχω βαρεθεί τα άσκοπα ξενύχτια και μεθύσια. Νομίζω ότι θα βγαίνω μόνο για να πάω σε live. Σκεφτόμουν διαρκώς και τη φράση της Σ. "μάλλον δεν θα ξανασυμπηθήσω κανέναν από δω και πέρα, πέρα από εκείνους που έχω ήδη συμπαθήσει". Δεν ξέρω αν με εκφράζει απόλυτα, ελπίζω πως όχι, αλλά χθες μου είχε κολλήσει στο μυαλό.
Η αλήθεια είναι ότι σκέφτομαι διαρκώς το Μάη, που θα μάθω αν θα πάω στην Ολλανδία η όχι και συνεχώς καταστρώνω στο μυαλό μου "plan B", για την περίπτωση που δεν θα με δεχτούν στο Delft. Ξέρω ότι δεν έχει νόημα να το κάνω και ότι τότε θα είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα, απ' ότι τώρα που κάνω τα θεωρητικά μου πλάνα. Ελπίζω να πάνε όλα καλά, αλλά αν όχι, θα πρέπει να αναθεωρήσω όλους τους τομείς της ζωής μου (μόνο η Α. μένει σταθερή, ό,τ ι κι αν γίνει :) ). Θα πρέπει να βρω μια "πραγματική" δουλειά, να σκεφτώ αν θέλω να ανοίξω κάποια στιγμή γραφείο, να σκεφτώ αν θέλω να ξεκινήσω διαδικασίες για να πάω να δουλέψω και να ζήσω στο εξωτερικό, αν μείνω στην Ελλάδα, να δω που θα μείνω κπλ.. Ναι, εντάξει, ξέρω, δεν πρέπει να τα σκέφτομαι από τώρα, αλλά βγαίνουν στον ύπνο μου γαμώτο, και μου στοιχειώνουν τα όνειρα.
Διαβάζετε ακόμη τη γκρίνια μου ή φύγατε; Γιατί θέλω να γκρινιάξω λίγο ακόμη. Χθες ο Ν. μου είπε ότι του μιλάνε ηλικιωμένοι στο λεωφορείο Ολλανδικά. Του έστειλα, λοιπόν, μήνυμα να τους αποστομώσει, χρησιμοποιώντας τα ολλανδικά από το νέο του βιβλίο. Και μου επεσήμανε ότι δεν "αποστομώνει", αλλά απλώς επικοινωνεί. Και τότε ένιωσα πάλι πόσο λάθος εντυπώσεις δίνω και γιατί μπορεί να θεωρούμαι επηρμένη. Προφανώς δεν φανταζόμουν τον Ν. να λέει γλωσσοδέτες στα γεροντάκια και να τα αφήνει μαλάκες. Αλλά να τους δίνει χαρά, λέγοντας ότι είναι Έλληνας και προσπαθεί να μάθει τη γλώσσα τους, ώστε να μπορεί να επικοινωνεί με τους Ολλανδούς στην πατρίδα τους στη γλώσσα τους. Αλλά προφανέστατα, όλα αυτά δεν φάνηκαν με τη χρήση του ρήματος "αποστομώνω". Έχω ζητήσει από τον Ν. να μου επισημαίνει πότε δίνω τέτοια απαίσια εντύπωση επιτόπου, μπας και χαμπαριάσω και βελτιωθώ καθόλου. Φαίνεται ότι τα όρια μεταξύ της αυτοπεποίθησης, της μαχητικότητας, του καλώς εννοούμενου "αέρα" και του να χαρακτηρισθείς υπερφύαλος, είναι πολύ λεπτά.