Υπάρχουν μερικά μικρά πραγματάκια που μπορούν να μας χαρίσουν μια στιγμιαία ψευδαίσθηση ευτυχίας: η μπάρμπεκιου σως, το νιρβάνα κάραμελ και το νιρβάνα μπανάνα-σοκολάτα, τα ντοκιμαντέρ και ύστερα τα μοντέλα που ξεμαλλιάζονται στο Σκάι (στο Αμέρικας νεξτ τοπ μόντελ). Αυτή τη στιγμή τα έχω όλα στο σπίτι μου, αλλά τα πρώτα περιμένω να τα μοιραστώ με τους φίλους μου το βράδυ.
Κατά τα λοιπά, θέλω να μεταφέρω μια ρήση που με τη σειρά του μου μετέφερε ο αδελφός μου: "υπάρχουν μονόκεροι, απλώς είναι κοντοί, χοντροί, βρωμεροί και τους λένε ρινόκερους". Οπότε μπορούμε είτε να ανακαλύψουμε το μονόκερο μέσα μας, είτε να απελευθερώσουμε το ρινόκερο μέσα μας και να κυλιστούμε στη λάσπη. Αν ήταν κανονικό καλοκαίρι θα πρότεινα το δεύτερο, αλλά η συννεφιά και η δροσιά είναι ευνοϊκές συνθήκες για πνευματική "εξύψωση".
Σήμερα μου ήρθε και το μέιλ για το Online Summer Program του TU Delft. Πριν την πρώτη Ιουλίου πρέπει να απαντήσουμε σε τέσσερις ερωτήσεις/φράσεις:
"περιμένω από τους καθηγητές μου να ενεργήσουν ως εξής:", "περιμένω από τους international φοιτητές να ενεργήσουν ως εξής:", "περιμένω από τους Ολλανδούς φοιτητές να δράσουν ως εξής:", "η βαθμολόγηση γίνεται με βάση...", "τα πρότζεκτ γίνονται με αυτό τον τρόπο:". Θέλουν, δηλαδή, να ξέρουν τι περιμένουμε από αυτούς. Νιώθω μια γλυκιά ανατριχίλα. Δεν μας είχαν μάθει ακριβώς έτσι εδώ..
Χθες έμαθα τι σημαίνει "naturalistic fallacy". Δυστυχώς δεν υπάρχει ελληνικό άρθρο στο Γουίκι και όσο ενδιαφέρουσα έννοια κι αν τη βρήκα, δεν έχω το κουράγιο να μεταφράσω.
Επίσης, χθες θεωρητικά έμαθα να λέω την ώρα στα Ολλανδικά. Πρακτικά, πάλι, όχι.
Ακόμη αποκαλύφθηκε ότι είμαι "Κριάρι". Είμαι, απλώς δεν το είχα συνειδητοποιήσει Ο όρος "κριάρι" είναι μια εύστοχη παρομοίωση, για τα άτομα που παίρνουν μια απόφαση και μετά τρέχουν προς αυτήν με το κεφάλι κάτω, με αποτέλεσμα, αν η απόφαση είναι τοίχος, να τσακίζουν το κρανίο τους στον τοίχο. Δεν είχα ιδέα ότι είμαι τέτοιο πράγμα, αλλά μου το εξήγησαν με παραδείγματα και κατάλαβα πόσο πολύ ισχύει, γιατί μετά άρχισα να σκέφτομαι κι εγώ και να εντοπίζω κι άλλα παραδείγματα από τη ζωή μου. Επίσης, το να είσαι "κριάρι", σε συνδυασμό με το να είσαι παρορμητικός (δηλαδή, εγώ) δεν είναι καθόλου καλό πράγμα. Διότι παίρνεις μια απόφαση παρορμητικά, πείθεις τον εαυτό σου ότι είναι "ένστικτο" και μετά την ακολουθείς, νόου μάτερ γουάτ. Το καλό είναι ότι αυτό το στυλ "κριάρι" με βοηθά να απεγκλωβιστώ από καταστάσεις χωρίς πισωγυρίσματα Παράδειγμα: γνωρίζω μια κοπέλα. Παρορμητισμός. "Την αγαπώ, είναι η αδελφή ψυχή μου, είναι η καλύτερη στον κόσμο". Παρουσιάζει κάτι ψιλο-ψεγάδια. Κριάρι. "Έλα μωρέ, άνθρωπος είναι κι αυτή μπλα μπλα μπλα" (άπειρες προσπάθειες να δικαιολογήσω αδικαιολόγητες συμπεριφορές, για να συνεχίσω την πορεία που έχω χαράξει στο μυαλό μου). Νεκρός χρόνος. Ή καλύτερα "φάση ηφαίστειο σε αδράνεια". Και μετά πάλι κριάρι. "Ως εδώ, λυπάμαι, δεν μου κάνεις, αντίο". Το θέμα είναι ότι το θύμα της "κριαρικής" μου επίθεσης μπορεί όντως να μην έχει συνειδητοποιήσει ότι εγώ συσσωρεύω μέσα μου θυμό ή απογοήτευση τόσο καιρό, γιατί πολύ δύσκολα εκφράζω τα πράγματα που με ενοχλούν ή με πληγώνουν. Νομίζω ότι τρεις άνθρωποι όλοι κι όλοι έχουν το "προνόμιο" να το πληροφορούνται σχετικά άμεσα, όταν κάτι με πειράζει. Και είναι οι τρεις πιο σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή μου, πέρα από την οικογένεια. Αυτό που σε σώζει από το να τρώω διαρκώς τα μούτρα μου με αυτό το θανατηφόρο συνδυασμό χαρακτηριστικών, είναι το γεγονός ότι είμαι ένα ευπροσάρμοστο κριάρι. Δηλαδή, ας πούμε ότι κάνω μια επιλογή που αποδεικνύεται ότι δεν ήταν η καλύτερη. Δεν λέω "πάει αυτό ήτανε, το διάλεξες, τώρα θα το λουστείς". Όχι. Λέω "χμ, μαλακία επιλογή. Αλλά σίγουρα θα έχει κάποια καλά σημεία που να μπορώ να τα αξιοποιήσω". Και όταν τα εντοπίσω, τότε έχω βρει πάλι το δρόμο και τρέχω προς τα 'κει (ναι, σαν κριάρι). Φαντάζομαι ότι όλα αυτά σας είναι παντελώς αδιάφορα, αλλά σκέφτηκα ότι μπορεί να υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι τόσο καθυστερημένοι όσο εγώ που στα 25 τους ή και αργότερα, να μην έχουν συνειδητοποιήσει πράγματα για τον εαυτό τους, οπότε θα έχω κάποια ηθική υποστήριξη :Ρ. Είναι πολύ σημαντικό πάντως να έχουμε τα αυτιά μας ανοιχτά και να ακούμε τους γύρω μας: τις προτάσεις τους, τα σχόλιά τους για εμάς, τις παρατηρήσεις τους. Δεν είναι καθόλου εύκολο, ειδικά όταν έχεις παθιαστεί με ένα αντικείμενο ή ένα άτομο, να ακούς πράγματα που δεν σου αρέσουν, αλλά είναι σημαντικό να το κάνουμε, γιατί έτσι μπορεί τελικά να καταλήξουμε πιο ευτυχείς (αυτά τα γράφω για να τα διαβάζω εγώ, διότι έχω τρομερή δυσκολία εμπέδωσης).
Επίσης, έμαθα ότι έχω την Λίλιθ στον Ταύρο, τρεις πλανήτες στον Καρκίνο, μόνο ήλιο στους διδύμους και ωροσκόπο Υδροχόο, οπότε είμαι και αστρολογικά τρελή, τεκμηριωμένα και παρακαλώ, κρατείστε αποστάσεις ασφαλείας, διότι έχει και έκλειψη η Σελήνη το Σ/Κ και μπορεί να γίνω και βαμπίρ ή λυκάνθρωπος ή κάτι τέτοιο.
[έχω απόλυτη επίγνωση ότι είναι επιεικώς απαράδεκτο να γράφω ένα ποστ για την αυτογνωσία, που τελειώνει με ζώδια και μάλιστα αυτό να είναι το επόμενο από ένα ποστ που μιλούσε για την διαδραστική αρχιτεκτονική, αλλά η ζωή είναι μικρή κι εγώ παρορμητική, οπότε, να, το έκανα]

Spoiler Alert.
Camille (2009): Κορίτσι αγαπάει αγόρι. Το αγόρι είναι ψιλοκαθίκι και με αναστολή. Μικροκακοποιός. Το κορίτσι όμως πιστεύει στο αγόρι. Το αγόρι δεν πιστεύει τίποτα. Ούτε στον εαυτό του, ούτε και σε τίποτα άλλο. Το κορίτσι πιστεύει στη δύναμη της αγάπης. Παντρεύονται, γιατί το κορίτσι είναι ανηψιά του δεσμοφύλακα του αγοριού και το αγόρι θέλει να κάνει τη ζωή του λίγο πιο εύκολη. Ξεκινάνε για μήνα του μέλιτος στους καταρράκτες του Νιαγάρα. Στο δρόμο τρακάρουν. Το κορίτσι σκοτώνεται. Αλλά αγαπάει το αγόρι και νιώθει ότι το αγόρι την χρειάζεται και έτσι, ενώ είναι νεκρή, πιστεύει ότι δεν είναι. Το αντιλαμβάνεται το αγόρι, γιατί εκείνη σταδιακά αρχίζει να μυρίζει και να της πέφτουν τα μαλλιά και είναι κάπως χλωμή. Η αστυνομία αρχίζει να ψάχνει το αγόρι, γιατί μες τον πανικό του είπε ότι σκότωσε το κορίτσι (γιατί το τρακάρισμα έγινε μετά από καυγά). Και καταλαβαίνει ξαφνικά ότι η αγάπη του κοριτσιού έχει όντως δύναμη και την εκτιμά. Και μετά την ερωτεύεται. Και μετά σκοτώνεται και μετά το σκάνε κι οι δυο μαζί πάνω σε ένα μπλε άλογο, που είναι επίσης πεθαμένο, αλλά δεν εξαφανίζεται, γιατί αγαπά τον ιδιοκτήτη του και νιώθει ότι ο ιδιοκτήτης του το έχει ανάγκη. Έχουμε, δηλαδή, μια ταινία με τρία πτώματα στο τέλος, που εγώ όμως τη βρήκα τρομερά αισιόδοξη και αυτή η Camille είναι ένα πραγματικά υπέροχο πλάσμα.

Από δω και κάτω μπορείτε να διαβάσετε και όσοι δεν έχετε δει το Camille.
Την προτείνω την ταινία. Ξέρω ότι πολλοί θα με βρίζουν. Δεν είπα ότι είναι κανένα αριστούργημα, αλλά είναι ρομαντική με έναν πολύ ξεχωριστό τρόπο, κι επιπλέον, την πιστεύω. Ναι, είμαι τόσο κορίτσι μερικές φορές.

Κατά τα λοιπά, σήμερα νιώθω πολύ ανάλαφρη, γιατί έστειλα ένα μέηλ σε έναν από τους καθηγητές του Hyperbody, για να του φέρω απ' έξω απ' έξω το γεγονός ότι δεν ξέρω το Χριστό μου από 3d προγράμματα και να δω πώς θα το πάρει. Ε, το πήρε πάρα πολύ καλά. Κατ' αρχάς μου απάντησε μέσα σε 20 λεπτά. Και ύστερα μου είπε ότι αυτό που μετράει είναι οι ιδέες και όχι το software και τα computer skills και να μην ανησυχώ για τίποτα. Είπε πώς θα μας τα μάθουν όλα εκεί και επιπλέον ότι αυτά που θα μάθω στο συγκεκριμένο Msc είναι πολύ πέρα από skills (που μου διευκρίνισε -μέσα σε παρένθεση, όπως κάνω εγώ τώρα-ότι για εκείνον δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα από μόνα τους). Ομολογώ ότι ξαλάφρωσα κατ' αρχάς και ενθουσιάστηκα με την αντιμετώπιση εκ των υστέρων. Μετά βρήκα μερικά ακόμη βίντεο με εργασίες από το συγκεκριμένο Msc και ομολογώ ότι όταν μου τα έστελνε ο αδελφός μου τρία χρόνια πριν, του έλεγα ότι αυτά είναι "τεχνοκρατικά παπατζιλίκια", αλλά τώρα πολύ χαίρομαι που θα τα μάθω. Αυτό εδώ για παράδειγμα, θα μπορούσε να είναι ο σκελετός ενός κτιρίου που αλλάζει ανάλογα με τις συνθήκες του περιβάλλοντος Μου είναι πολύ δύσκολο να φανταστώ χώρους, "πραγματικά κτίρια" να προκύπτουν μέσα από αυτούς τους πειραματισμούς, αλλά είναι πολύ ωραίο το ότι ο "χώρος" αντιδρά με το που ο άνθρωπος τον πλησιάζει ή απομακρύνεται (αν βαρεθήκατε να δείτε τα βίντεο δεν καταλαβαίνετε τι λέω, αλλά σας δικαιολογώ απόλυτα). Είναι ανθρωποκεντρικό επί της ουσίας, νομίζω. Είχα ένα κάποιο άγχος που θα βρεθώ ξαφνικά να σχεδιάζω χώρους αλληλεπιδραστικούς, γιατί όλοι ξέρουμε ότι αυτό είναι κάτι που ποτέ δεν θα μπορέσω να το αξιοποιήσω στην Ελλάδα. Είναι όμως κάτι πολύ ενδιαφέρον που μου ανοίγει τις πόρτες για το πεδίο της έρευνας, και πέρα από το συγκεκριμένο εργαστήριο, υπάρχουν στο πρόγραμμα σπουδών μου και ένα σωρό άλλα, πιο "κλασσικά" μαθήματα, που αντιλαμβάνομαι τι είναι με την πρώτη ματιά. Είναι κρίμα όλα αυτά τα συστήματα με τους αισθητήρες και τους μηχανισμούς να χρησιμοποιούνται σε καλλιτεχνικές εγκαταστάσεις και να μην βρίσκουμε έναν τρόπο να αφομοιωθούν στην αρχιτεκτονική. Αρχικά φοβόμουν ότι θα είχα να κάνω με "folding" (βλ. "κυματιστά" κτίρια της ακατανόμαστης ή του Γκέρυ), αλλά διαβάζοντας το μπλογκ της σχολής και παρατηρώντας τη λογική πίσω από τις φαινομενικά "διαστημικές" εργασίες στο συγκεκριμένο εργαστήριο, δεν νιώθω τρομαγμένη.
Τα βιβλία που βλέπετε στη φώτο είναι βιβλία που ξέθαψε ο πατέρας μου από κάθε γωνιά του σπιτιού και έχουν να κάνουν με ρομποτική και μηχανική, μέχρι και με σπέσιαλ εφέ.. Δεν ξέρω κατά πόσον θα μου φανούν χρήσιμα, πάντως είναι κιτρινισμένα και μυρίζουν παλιό χαρτί και τα συμπαθώ. Ο δε αδελφός μου, ο οποίος είναι ηλεκτρολόγος μηχανικός και ειδικεύεται στα φράκταλς και τη βιοϊατρική, μου έστειλε με τη σειρά του ένα εκατομμύριο pdf με τίτλους όπως: "Cytoskeletal Mechanics", "Biomechanics, principles and applications", "Nanofabrication". Κατά μία έννοια, επειδή έχει πολύ να κάνει το Hyperbody με βιολογικές μορφές, αυτό που λέμε "οργανικά πρότυπα" (βλ. Gaudi, πρωτοπόρος στη μίμηση βιολογικών προτύπων), μπορεί να μου είναι χρήσιμα. Επίσης, ο Ν. μου έστειλε ένα σύγγραμα με τίτλο "Special Structures", που έχει να κάνει με κελύφη και δικτυώματα και τα λοιπά.
Εδώ και εδώ μπορείτε να χαζέψετε τις φάτσες των μελλοντικών διδασκόντων και στηριγμάτων μου. Με τρομάζει λίγο ο Ινδός κύριος, με την έννοια ότι φαίνεται έτοιμος να αρχίσει να αιωρείται, γιατί ξέρει κάτι που εμείς δεν ξέρουμε. Και ο κύριος Oosterhuis, αν και ιδιαίτερα γοητευτικός για την ηλικία του, νομίζω ότι θα είναι πολύ αυστηρός και λίγο κακούλης. Αναρωτιέμαι βέβαια πόσο συχνά θα εμφανίζεται, διότι έχει δικό του γραφείο και φαίνεται να είναι πολύ μπίζι. Υποθέτω ότι θα έρθει την πιο ακατάλληλη στιγμή. Στην πρώτη μου παρουσίαση, όταν θα πεθαίνω από τρακ και θα έχει σκεφτεί ένα πολύ ωραίο, ειρωνικό σχόλιο, το οποίο θα πει στα Ολλανδικά και αφού γελάσουν όλοι οι Ολλανδοί φοιτητές εις βάρος μου, μετά θα το πει και στα αγγλικά, για να μπορέσουν να το χαρούν και οι ιντερνάσιοναλ (μην βιαστείτε να με παρηγορίσετε. Αν το πίστευα στ' αλήθεια, δεν θα είχα κουράγιο να αυτοσαρκαστώ. Θα λιποθυμούσα. Σήμερα κατακλύζομαι από κύματα αισιοδοξίας).
Υ.Γ.: Νομίζω ότι δεν είναι τυχαίο που είμαι συνονόματη με τον Alex de Large. Πότε-πότε νιώθω μια ταύτιση μαζί του (με το κάπως ευαίσθητο νευρικό του σύστημα, συγκεκριμένα).

Ολ ράητ. Έχουμε τα εξής δεδομένα:
1.Αυτές είναι οι ώρες που ξημερώνει και βραδιάζει στο Delft.
Δηλαδή το καλοκαίρι έχουμε 18-19 ώρες "μέρα", που δεν έχεις τι να την κάνεις, γιατί τώρα θυμήθηκε το θερμόμετρο να πιάσει καμιά 18άρα βαθμούς. Τον δε χειμώνα, που έχει χιόνι και ψοφόκρυο, έχει 15 ώρες νύχτα. Υπέροχα. Αλλά δεν πτοούμεθα. Διότι εγώ θα είμαι κλεισμένη στην ωραία μου σχολίτσα πολλές-πολλές ώρες τη μέρα, με κλιματισμό, θέρμανση, τεχνητό, άψογο φωτισμό.
2.Και θα είμαι για πάντα στη σχολή, διότι έλαβα σήμερα ένα μέιλ με τον χαιρετισμό "Dear future Hyperbodies." .Που σημαίνει ότι με δέχτηκαν σε αυτόν τον τομέα. Που σημαίνει ότι θα φτύσω αίμα. Για καλό σκοπό βέβαια.. Δε λέω.. Τι είναι αυτό; Αυτό είναι κάτι που στα ελληνικά μεταφράζεται "παραμετρικός σχεδιασμός". Ωραία πράγματα, η τελευταία λέξη της τεχνολογίας στην αρχιτεκτονική. Δηλαδή, υπολογιστές. Και 3d. Και νέες τεχνολογίες. Όλα αυτά που δεν έμαθα στη σχολή. Γι' αυτό και είχα δηλώσει το Hyperbody, αν και σαν δεύτερη επιλογή μετά το Dwelling, δηλαδή την κατοικία. Ο πατέρας μου ενθουσιάστηκε που με πήραν στο Hyperbody, διότι θεωρούσε ότι αν πήγαινα στην "κατοικία", θα πλήρωνε δυο χρόνια τζάμπα για να το παίζω αρχιτεκτόνισσα του εξωτερικού και να τρώω πατάτες τηγανητές φιλοσοφώντας αρλουμποειδώς για πράγματα που ήδη έχω μάθει στην Ελλάδα. Αυτό είναι λιγάκι αλήθεια. Δηλαδή, κι εγώ ξέρω ότι η ζωή μου θα ήταν εύκολη αν πήγαινα στην "κατοικία". Τώρα μπορεί να μην είναι εύκολη (η ζωή μου), αλλά θεωρώ ότι θα είναι ενδιαφέρουσα, πράγμα που γενικά τις περισσότερες φορές είναι καλό. Δεν κρύβω ότι -παρ' ότι τόσες μέρες παρότρυνα τον Ν. να μην διστάζει και να διαλέγει τα δύσκολα και να τολμά- όταν έφαγα το ίδιο το κήρυγμά μου στη μάπα (όχι από τον Ν., από τη μοίρα) έχασα για λίγο το χρώμα μου. Μετά θυμήθηκα το οικογενειακό ρητό "εμείς είμαστε τυχεροί άνθρωποι", διεπίστωσα και ότι φορούσα πάλι την μαγική καρφίτσα της Α., όταν έμαθα τα νέα και πείστηκα ότι όντως, για καλό με οδηγεί εκεί η μοίρα (που ποια μοίρα δηλαδή, αφού εγώ το διάλεξα. Ένα 50-50 είχε να παίξει η μοίρα). Επίσης, ο Ν. ήταν παρών για να με συνεφέρει και να μου θυμίζει ότι θα τα καταφέρω, ότι δεν υπάρχει τίποτα δύσκολο, απλώς κάποια πράγματα θέλουν περισσότερο χρόνο από άλλα, ότι θα με βοηθήσει σε ό,τι μαθηματικά χρειαστώ, ότι εγώ τους επέλεξα και όχι εκείνοι εμένα. Και ότι το ζήτημα δεν είναι αν κάτι είναι δύσκολο ή εύκολο, αλλά αν μ' αρέσει.
Όλα αυτά με έκαναν τελικά (μετά από κανένα δίωρο συνειδητοποίησης) να διαπιστώσω ότι είμαι πολύ περισσότερο συνεπαρμένη, απ' ότι φοβισμένη. Νιώθω τυχερή που θα μου δοθούν αυτά τα "εργαλεία", που αν τα είχα στα 18 μου μπορεί να έχανα τελείως το δρόμο και το νόημα της αρχιτεκτονικής Όμως μετά από 6 χρόνια σπουδών, νιώθω ότι έχω την ωριμότητα να χρησιμοποιήσω με σύνεση ό,τι "όπλα" μου δοθούν.
3.Βρήκα ένα βίντεο από spacebox. Ναι, είναι όλα μικροσκοπικά, ειδικά η κουζινίτσα και το μπάνιο, αλλά κάτι τέτοιες στιγμές μακαρίζω την τύχη μου που είμαι petite. Κατά τα λοιπά, εξακολουθεί να μου αρέσει. Επίσης, έμαθα τελικά ότι δεν υπάρχει ιδιαίτερο πρόβλημα με την ηχομόνωση, καθώς και ότι μάλλον μπορείς να σπάσεις το συμβόλαιό σου πριν περάσει ένας χρόνος, αρκεί να ειδοποιήσεις έναν μήνα πριν (ξέρω πολύ καλά ότι σιχαίνομαι τις μετακομίσεις, επομένως θα πρέπει να είναι πολύ τραγικά τα πράγματα για να μπω σε αυτή τη διαδικασία).
4.Ο μπαμπάς μου έφερε μια τούρτα παγωτό με γεύση βανίλια, πράγμα που με συγκίνησε, γιατί λατρεύω τη μυρωδιά της βανίλιας και το θυμήθηκε. Μετά όμως μου είπε: "Έχει και κεράκι! Κοίτα!". Το κεράκι ήταν ένα ερωτηματικό. Τον κοίταξα. Μου είπε "ε, νομίζω έχει φτάσει πια αυτή η ηλικία..". Δεν είπα τίποτα. Συνέχισε: " Πλάκα πλάκα έχει περάσει περίπου το 1/3 της ζωής σου.". Του απάντησα ότι το έχω ζήσει όμορφα. "Δεν είπα το αντίθετο. Απλώς έχει περάσει.". Νόου κόμεντς.

Και τελικά, όπως είπε κι ο John Lennon..

“It's fear of the unknown. The unknown is what it is. And to be frightened of it is what sends everybody scurrying around chasing dreams, illusions, wars, peace, love, hate, all that--it's all illusion. Unknown is what it is. Accept that it's unknown and it's plain sailing. Everything is unknown--then you're ahead of the game. That's what it is. Right?”

Εντάξει, ναι, έχω την καλύτερη καλύτερη φίλη σε όλο το Σύμπαν. Δεν χρειάζεται να με φθονείτε και να με καταριέστε τώρα για την τύχη μου, δείξτε λίγη ανωτερότητα, επιτέλους! Τσκ..
Αυτό είναι το δώρο της Α. για τα γενέθλια μου (ναι, το 'παθα κι αυτό και φέτος. Συνέβη.). Είναι μια καρφίτσα στρουθοκάμηλος και νομίζω ότι θα την φοράω από δω και πέρα συνέχεια. Είτε θα φοράω μόνο ρούχα που πάνε με τη στρουθοκάμηλο, είτε θα αδιαφορώ για το αν πάνε τα ρούχα που φοράω με τη στρουθοκάμηλο
Βγήκαμε σήμερα για έναν καφέ με την Α., που είχα να την δω αιώνες (μου αρέσει να υπερβάλω λιγάκι). Πήγαμε στις "Μούσες", στο Μοναστηράκι (μην πάτε, κάνει 5 ευρώ ο φρέντο καπουτσίνο-στο Ginger Ale κάνει 3.30 και είναι πολύ πιο ωραία). Ε, ήταν απίθανα. Πώς γίνεται αυτό κάθε φορά, δεν καταλαβαίνω. Εννοείται ότι καταλήξαμε να μιλάμε για τη διπλωματική, αφού πρώτα όμως περάσαμε ένα χεράκι όλες τις "μόνιμες στήλες" και τα "επίκαιρα" και σκοπεύουμε να κάνουμε κάποια στιγμή μια προβολή όλων των εξευτελιστικών βίντεο που τραβούσαμε κατά τη διάρκεια της διπλωματικής Μεταξύ μας, άντε και με 4-5 ακόμη που θέλουμε είτε να τους διασκεδάσουμε, είτε να τους τρομάξουμε.
Έχω στο μπαλκόνι εδώ και τέσσερις μέρες ένα αβοκάντο που δεν έλεγε να ωριμάσει αλλά τελικά ωρίμασε και σκοπεύω αύριο να το μαγειρέψω με κοτόπουλο και να το δώσω στο πειραματόζωο-μπαμπά, που θα έχει έρθει από τριημεράκι και άρα χαλαρός και ανυποψίαστος Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι θα βγει μάπα, αλλά αν δεν πειραματιστείς δεν μαθαίνεις, σωστά; Σωστά.
Έχω κέφι. Αν μου ξαναχαλάσει θα κατηγορήσω κάποιον από εσάς που με διαβάζετε, ή όλους μαζί, ότι με ματιάΞατε. Επιπλέον, θα γράφω πάλι μίζερα και γκρινιάρικα και ψευτοκουλτουριάρικα. Κανονίστε. Αυτά.

Υ.Γ.: Σάουντρακτ της βραδιάς: "Τα μυστικά του κήπου", Νίκος Κυπουργός. Ω, θεοί! Επίτελους, μετά από καιρό ένας ελληνικός δίσκος που ακούγεται άνετα στο ριπίτ για μέρες.

"τι κι αν φορείς πουκάμισο
που ως το λαιμό
που ως το λαιμό κουμπώνει
Απ' τα κουμπάκια ανάμεσα
ο έρωτας
ο έρωτας τρυπώνει"

Χθες υπήρξε μια αρκετά δημιουργική μέρα, πράγμα που δίνει λίγο κέφι στο γκρινιάρικο τομάρι μου. Κατ' αρχάς κατάφερα με κάποιο τρόπο να γράψω ένα κείμενο που συνδέει το "À bout de souffle" με την αρχιτεκτονική και συγκεκριμένα με τη μικροκλίμακα και προσπαθούσα να αποδείξω πως όταν οι άνθρωποι έχουν επιλέξει οι ίδιοι να ζουν σε μικρούς χώρους δεν τους ενοχλεί, ενώ όταν αναγκάζονται να το κάνουν, ασφυκτιούν και πώς, τέλος πάντων, θα μπορούσαμε να περιορίσουμε τα χαρακτηριστικά εκείνα των μικρών χώρων που δίνουν την αίσθηση του περιορισμένου Διότι άλλο το μέγεθος, άλλο η κλίμακα κλπ κλπ (σε βλέπω που χασμουριέσαι, να ξέρεις).
Μετά συνέχισα αυτό το άνευ λόγου κάψιμο, γράφοντας ένα κείμενο για το πόσο πολύ αγαπώ τον Debord, τους καταστασιακούς και τους λεττριστές. Πιο πολύ μοιάζει με ερωτική επιστολή, είναι η αλήθεια, αλλά έχει τον γλαφυρό τίτλο "Johan Huizinga and Guy Debord: Food for thought and creation". Εντάξει, είμαι μια γκρούπι και όχι μόνο αυτό: προσπαθώ να πείσω τον κόσμο ότι είμαι και προβληματισμένη νέα αρχιτέκτων. Και επειδή εδώ μάλλον όλοι με έχουν πάρει χαμπάρι, λέω να πάω στους Ολλανδούς τα "πάθη" μου με πιο "επιστημονικό" περιτύλιγμα. (Ναι, μεσημέριασε, αλλά φτάνει αυτό με το χασμουρητό, εντάξει;).
Αφού το έβγαλα κι αυτό από μέσα μου, διάβασα τα Χάικου που μου είχε δώσει ο Γ. και προχώρησα το "Ταξίδι στην άκρη της νύχτας". Και πάνω εκεί μου 'ρθε και μια ιστορία με τον αγαπημένο μου νευρωτικό ήρωα, τον Αλέξανδρο Καρτεζίνη, και έγραψα ένα δισέλιδο, στο οποίο τον καταρρακώνει ένα μπισκότο βουτύρου και του συμπαραστέκεται ένα μαύρο γατί με το σουρεαλιστικό όνομα "κύριος Μη".
Επίσης άκουσα μια εκπομπή του Σκάι για το πως μπολιάζεις δέντρα και πως διώχνεις τα σαλιγκάρια από τα φυτά σου και έμαθα ότι στα σαλιγκάρια αρέσει η μπύρα και δεν αρέσει να πατάνε σε στάχτη. Ήταν ένας γεωπόνος που μιλούσε με αυτό τον απαράμιλλο συνδυασμού ηρεμίας και ενθουσιασμού του Bob Ross, όταν έλεγε (και ακόμη λέει στις επαναλήψεις ο μακαρίτης) "ας βάλουμε λίγο χιόνι σ' αυτή την πλαγιά ν' αστράφτει κάτω απ' τον ήλιο! Παίρνω λίγο λευκό τιτανίου με τη σπάτουλα και το απλώνω έέέέέτσι, χωρίς να πιέζω καθόλου. Α! Τι χαρούμενη που είναι τώρα η βουνοπλαγιά!".
Κάπου εκεί ενδιάμεσα με πήραν τα αγόρια να πάω να τους βρω στο Nixon για εκείνη τη μπύρα μετά τη μπάλα, αλλά ήμουν στον κόσμο μου και περιέργως περνούσα ωραία εκεί κι έτσι αποφάσισα να μην τον εγκαταλείψω.
Σήμερα ξύπνησα με ένα ευχάριστο αεράκι. Νομίζω έχει την ιδανική θερμοκρασία η Αθήνα. Τελικά πρέπει να ομολογήσω ότι όσο μεγαλώνω, το να ιδρώνω και να περνάω όλη τη μέρα τσαλαβουτώντας στο ντουζ σαν την πάπια δεν με χαροποιεί όπως με διασκέδαζε τα παιδικά μου καλοκαίρια.
Επίσης χθες ανακάλυψα τι υπέροχο πράγμα μπορεί να είναι μερικές φορές μια κονσέρβα ντολμαδάκια. Εμένα τα ντολμαδάκια δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα. Δεν τα αναζητώ ποτέ. Αλλά χθες, όταν τα είδα στο ντουλάπι, σχεδόν μου μίλησαν. Τα έβαλα στο φούρνο μικροκυμάτων, έριξα τρία κιλά λεμόνι, τα καταβρόχθισα σε δυο λεπτά και βυθίστηκα σε μια ψευδαίσθηση ευτυχίας.

Οι φίλοι δεν μετριούνται με το χρόνο.-
Σήμερα ήταν μια πολύ όμορφη μέρα από το πρωί, ως τώρα. Μια όμορφη μέρα μετά από πολλές μέτριες έως κακές ημέρες.
Εντόπισα γιατί οι περασμένες μέρες ήταν τόσο άσχημες. Ήταν άσχημες γιατί καθόμουν σπίτι και ψυχαναγκαζόμουν ακραία. Γιατί φοβάμαι την αλλαγή, όσο κι αν δεν το συνειδητοποιώ, κι επειδή όσο κι αν υπάρχουν άνθρωποι που είναι στο πλευρό μου και με στηρίζουν, όταν αλλάζεις χώρα, πάντα το κάνεις μόνος και κανείς δεν μπορεί να νιώσει ό,τι νιώθεις. Γιατί ακόμη κι αν πήγαινα στην Ολλανδία με όλους μου τους φίλους, ο καθένας θα βίωνε την αλλαγή διαφορετικά.
Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να απομακρύνω τους δικούς μου συνειδητά ή ασυνείδητα, σε μία να προσπάθεια είτε να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν θα μου λείψουν, είτε να πεισθώ ότι τα καταφέρνω και μόνη μου και είμαι ένα αυτόνομο άτομο.
Μπαρούφες.
Ευτυχώς οι άνθρωποί μου ήταν εκεί και με ανέχθηκαν. Και όχι μόνο αυτό. Είχαν την υπομονή και την επιμονή να με στηρίξουν.
Σήμερα ξύπνησα με πολλή όρεξη να ασχοληθώ επιτέλους με το portfolio μου επί της ουσίας. Βρήκα γραμματοσειρές που μου άρεσαν, βρήκα εικόνες και μουσικές που με εμπνέουν και έφτιαξα αρκετές σελίδες.
Επίσης, έκλεισα το δωμάτιο της εστίας όπου θα μένω. Είναι 16m2 με μπάνιο και κουζινίτσα. Είναι ένα "spacebox", από το οποίο οι γνώστες με είχαν αποτρέψει (γιατί πόση μόνωση να έχει ένα τέτοιο πράγμα). Αλλά το είδα και το αγάπησα, κι εγώ όταν αγαπώ κάτι δεν καταλαβαίνω τίποτα μετά. Νομίζω ότι θα γεμίσει όμορφες αναμνήσεις και όταν έρθει η ώρα να φύγω από εκεί θα κλαίω.
Η μέρα πέρασε και το βράδυ πήγα στο Nixon να βρω τα αγαπημένα μου αγόρια: Α., Αλέξανδρος Χ., Σ., Γ., και φαντάρος Γ. (που είναι μόλις δεύτερη φορά που τον βλέπω, αλλά είπαμε, είναι όλοι εξωφρενικά συμπαθείς). Βλέπανε τον αγώνα και είναι ωραία το πως γίνονται τα αγόρια παιδιά με τη μπαλίτσα.
Ύστερα ήρθε και η Κ., αδελφή του Α., με τον Δ. και οι "ηθοποιές" φίλες του Σ., τις οποίες έχω δει άλλες δυο τρεις φορές, αλλά αυτή τη βραδιά κάναμε στ' αλήθεια παρέα. Πήρα ένα Jameson με πάγο, γιατί τα αγόρια μου έχουν πει ότι "πρέπει να μάθεις να πίνεις ουίσκι πριν φύγεις". Και σιγά το δύσκολο. Ωραίο ήταν. Ήταν όμορφα γιατί είχα αρκετό καιρό να τους δω όλους μαζί (έλειπε ο Γ., που είναι Ναύπλιο για δουλειά βέβαια). Δηλαδή, είχα καιρό να τους δω, χωρίς να τριγυρίζουν στο κεφάλι μου οι ψυχαναγκασμοί μου. Ο Α. έφυγε σχετικά νωρίς, και ο Αλέξανδρος Χ. πήγε σπίτι να κάνει παρέα στην Ε., που καιρό έχουμε να τη δούμε, γιατί φαίνεται πως η τύχη δεν την ευνοεί τελευταία. Η Κ. με τον Δ. επίσης μας εγκατέλειψαν και πήγαν να συνεχίσουν κάπου αλλού.
Αλλά εμείς οι υπόλοιποι πήγαμε στην ταράτσα του Bios. Πήρα ένα μπλάντυ Μέρυ και θυμήθηκα τον αδελφό μου, που το παίρνει πότε-πότε και ακόμη δεν ξέρω αν το κάνει επειδή του αρέσει ή για το "εφέ" του πράγματος. Ήταν νοστιμότατο. Συνειδητοποίησα ότι οι ηθοποιοί είναι ωραία παρέα για τους αρχιτέκτονες -και όχι, δεν μου αρέσουν οι γενικεύσεις, αλλά ήταν πολλές οι ηθοποιοί και καμία που να παίρνει λιγότερο από 7/10 σε κλίμακα συμπάθειας. Η Δ. μου έταξε ότι θα μου δίνει λεφτά αν αναφέρω τον Σ. σαν "σημείο G." και παρ' ότι δεν κανονίσαμε το ποσό, μόλις το έκανα. Πόσα παίρνω; (:Ρ). Τα υπόλοιπα κορίτσια, οι Σ., Μ. και Ν. (είναι απίστευτο, αλλά θυμάμαι όλα τα ονόματα) κάνανε μερικούς "αυτοσχεδιασμούς" που μου έφτιαξαν πολύ τη διάθεση. Επίσης, ο Α. μου είχε πει πριν αποχωρήσει ότι δεν χρειάζεται να κόψω τίποτα από το κείμενό μου για τις καλοκαιρινές "Μητροπολιτικές Ιστορίες", πράγμα που με χαροποίησε πάρα πολύ, αν και ξέρω ότι το κείμενο ίσως γινόταν καλύτερο αν συμμάζευα δυο-τρεις προτάσεις. Πάντα είναι βολικό και ανακουφιστικό να σε δέχονται όπως είσαι.
Η Δ. έβγαλε από την τσάντα της έναν από αυτούς τους κυλίνδρους με τις σαπουνόφουσκες. Κάποτε μου είχαν κάνει δώρο ένα τέτοιο στην ενήλικη πλέον ζωή μου και είναι ένα από τα καλύτερα δώρα που έχω πάρει. Η Δ., λοιπόν, έκανε σαπουνόφουσκες με αυτό και σκάγαμε όσες προλαβαίναμε Ο Σ., ή αλλιώς G. ή αλλιώς "σημείο G." τις φυσούσε μακριά και -αν θέλετε το πιστεύετε μερικές έφταναν πολύ πολύ μακριά χωρίς να σπάσουν. Είναι τόσο μαγευτική η αβάσταχτη ελαφρότητα της σαπουνόφουσκας..!
Η Α. ήταν στα Εξάρχεια. Ταλαντεύτηκα μεταξύ του να πάω να την βρω και του να πάω στο Bios, αλλά επειδή είχα απομακρυνθεί βλακωδώς από τα παιδιά τον τελευταίο καιρό, αποφάσισα να επενδύσω χρόνο σε εκείνους (η σχέση μου με την Α. δεν το έχει έτσι κι αλλιώς ανάγκη).
Το ήξερα, ότι όταν το μόνο που θέλεις είναι να μείνεις σπίτι και να μιζεριάζεις πιστεύοντας ότι κανείς δεν σε καταλαβαίνει, το καλύτερο είναι να ζοριστείς να βγεις "εκεί έξω" και όλα θα πάνε καλύτερα. Αλλά υπάρχουν μερικές φορές που είναι πιο δύσκολο να το κάνεις και χρειάζεσαι λίγο σπρώξιμο. Παρ' ότι αυτή η βραδιά δεν είχε τίποτα τα κραυγαλέα συναρπαστικό, ήταν μια βραδιά που αν ήταν φαγητό θα ήταν μια ζεστή κοτόσουπα μια κρύα νύχτα του χειμώνα.
Αυτό είναι το τραγούδι της ημέρας.
Υ.Γ.:Μαθήματα της ημέρας:
1.Να μάθω να δείχνω πίστη στους ανθρώπους.
2.Όταν ζητάω βοήθεια από κάποιον, να έχω την υπομονή να περιμένω να την πάρω.

Χθες. Χθες ξεροψηνόμουν στον καναπέ προσπαθώντας να αποφασίσω αν στη 1 το μεσημέρι τρως πρωινό ή μεσημεριανό. Και τότε με πήρε τηλέφωνο ο Αλέξανδρος Χ. να πάμε για καφέ. Αυτό κάνεις στη μία. Πίνεις καφέ. Ήταν πλέον ξεκάθαρο. Προσφέρθηκε να έρθει να με πάρει από το σπίτι, αλλά αδυνατούσα να του δώσω οδηγίες κι έτσι δώσαμε ραντεβού στην πλατεία Εξαρχείων. Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο με τον Αλέξανδρο Χ., με πήρε ο Ρ.. Για καφέ. Ε, είπαμε, πλατεία Εξαρχείων. Καθίσαμε στο Ginger Ale και αρχίσαμε να μιλάμε και οι τρεις ακατάπαυστα. Ο Αλέξανδρος Χ. άργησε λίγο να ενταχθεί, γιατί προσπαθούσε να βγάλει άκρη με το τατς σκριν καινούριο του κινητό. Αλλά εντάξει, τα κατάφερε. Ο Ρ. μιλούσε για το πως καίγεται παίζοντας war games με στρατιωτάκια, στήνοντας διοράματα γύρω στις 16 ώρες τη μέρα και ο Αλέξανδρος Χ. γκρίνιαζε λιγάκι για το φρονιμίτη του, που του κάνει κόλπα. Ο Ρ. αφού μου είπε μερικές αλήθειες για τη ζωή, όπως πάντα, έφυγε και έμεινε ο καημένος ο "γλυκούλης" να ακούει τα ψυχολογικά μου προβλήματα, με περισσή προσοχή και ειλικρινή όρεξη να βοηθήσει όπως μπορεί. Στη συνέχεια με γύρισε σπίτι ένα τέταρτο πριν γυρίσει ο πατέρας μου από τη δουλειά, του οποίου την διατροφή έχω αναλάβει. Οπότε έκανα μια σαλάτα ρόκα-ντομάτα-μήλο και κάτι gordon bleu που ήλπιζα να έχουν ξεπαγώσει μέχρι μέσα. Είχαν.
Ύστερα έγραψα ένα απολογητικό μέιλ στην Μ. για να εξηγήσω γιατί δεν πήγα στο πάρτι της. Με κατάλαβε.
Στη συνέχεια πήρα ξανά το δρόμο για Εξάρχεια, για να συναντήσω τον Α.. Όχι τον Αλέξανδρο Χ.. Ούτε τον παλιό Α. που έγινε καινούριος Α.. Άλλον Α.. Έναν Α. που θα σπουδάσει επίσης στο Ντελφτ και είπαμε να μοιραστούμε προβληματισμούς. Τον ανέβασα όλη την ανηφόρα μέχρι την Καλλιδρομίου. Πέρασε ένα πολύ ευχάριστο τρίωρο με πολλή κουβέντα με τα θέματα να γυρνάνε από την Ολλανδία στην Ελλάδα, κι ύστερα στην κρίση, κι ύστερα στο ρατσισμό, κι ύστερα στην ποίηση και στα βιβλία κι αργότερα στο μαγείρεμα. Είναι ωραίο να συναντάς ανθρώπους που σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο με σένα, αλλά καθόλου ενθαρρυντικό να βλέπεις ότι είναι εξίσου προβληματισμένοι, αγχωμένοι και (καθ' υπερβολή) δυστυχείς. Επίσης χθες έμαθα ότι η Ακαδημίας μόνο ανεβαίνει. Ναι, χθες. Πειράζει;
Ύστερα έγραψα ένα ακόμη απολογητικό και επεξηγηματικό μέιλ στον Α., για να εξηγήσω γιατί δεν πήγα στο πάρτι της Μ.. Με ψιλο-κατάλαβε.
Γενικά δεν είμαι ιδιαίτερα ευτυχής. Ζεσταίνομαι, μου φταίνε όλα και όλοι, μου φταίει ο εαυτός μου, νομίζω ότι δεν βλέπω τίποτα καθαρά, νομίζω ότι τα κάνω όλα λάθος και άλλα τέτοια ευχάριστα.Όμως τώρα θα σας περιγράψω και το πραγματικό μου δράμα, με το οποίο σας επιτρέπω να γελάσετε ελεύθερα Χθες, και ενώ ήμουν με τον σχεδόν άγνωστο τότε Α. και έπινα το κρασάκι μου συζητώντας ανέμελα, με παίρνει ο Στελάρας (ο μπαμπάς μου) και μου λέει όλο γλύκα "Αλεξιούλα, θέλω μια χάρηηηηη..". Του λέω κατευθείαν "ναι", για να τον ξεφορτωθώ. "Να πας αύριο να πάρεις τη γιαγιά από τον οδοντίατρο, να την πας σπίτι, γιατί κάνει ζέστη και φοβάμαι μη ζαλιστεί στο δρόμο. 10:30". Την έχω πατήσει σαν πρωτοετό. Σα να μην έφτανε αυτό, ξυπνάω το πρωί (από τη ζέστη) και βλέπω έναν λογαριασμό ΟΤΕ και ένα πενηντάευρο έξω από την πόρτα του δωματίου μου. Μετάφραση: "κάθεσαι που κάθεσαι όλη μέρα, δεν πληρώνεις και το τηλεφωνάκι μικρή χαραμοφάισσα;". Δεκτόν. Και σεβαστόν. Πάω, λοιπόν, να πάρω τη γιαγιά από τον οδοντίατρο. Παρένθεση: ο οδοντίατρος είναι πρώτος ξάδελφος της μαμάς μου, είναι αφασία και τον λατρεύω. Βάφτισε το παιδί του με δυο ονόματα, το δεύτερο από τα οποία είναι "Ερνέστος" (από τον Τσε). Επίσης, τα τελευταία χρόνια έχει στο οδοντιατρείο μια τρελή κοκκινομάλλα σγουρομάλλα τύπισσα, γύρω στα τριαντακάτι, η οποία είναι ίσως πιο τρελή από τον θείο μου και κάνουν τρομερό τιμ. Κλείνει η παρένθεση. Επειδή έφτασα νωρίτερα ήμουν μέσα όση ώρα ο θείος-οδοντίατρος ξερίζωνε κάτι από το στόμα της γιαγιάς και είχα ψοφήσει στο γέλιο, γιατί της έλεγε "Πονάς κούκλα μου; Σ΄αρέσει; Σε φτιάχνει λίγο φιλεναδίτσα,ε;". Απορώ που τη βρίσκει την όρεξη. Του είπα ότι θα τον καταγγείλω για σεξουαλική παρενόχληση και θα του τα φάω χοντρά στα δικαστήρια. Με είπε "ποντικάκι" και κάπως μπερδεύτηκα (γιατί είμαι και επιρεπής στις τρυφερότητες) και ξέχασα να τον ηχογραφήσω, για να έχω στοιχεία στο δικαστήριο. Και μετά άρχισε το μαρτύριό μου. Βγαίνουμε στο δρόμο με τη γιαγιά να πάμε σπίτι της, και βλέπω έντρομη ότι έχει μαζί της μια ομπρέλα. Μαύρη. Βροχής. Τις κλασσικές, γιου νόου. Και μου λέει "ξέρω ότι το μαύρο τραβάει τη ζέστη, αλλά όσο να 'ναι κάνει σκιά". Και την άνοιξε. Παιδιά, σοβαρά τώρα. Την άνοιξε. Κάντε εικόνα. Έχουμε μια 25 χρονη εγγονή με ένα σορτσάκι κι ένα φανελάκι και γυαλί ηλίου, έτοιμη για παραλία, και δίπλα μια υπέρβαρη ηλικιωμένη γερμανίδα, που σκάει και ένα κεφάλι στην εγγονή και είναι και "εμπροσθοβαρής" και κρατάει μια τεράστια μαύρη ομπρέλα και φωνάζει στην εγγονή κάθε φορά που περνάνε δρόμο "πρόόόόόσεχε" και "εδώ να περάσουμε γρήγορα γρήγορα, μη χαζεύεις!" ενώ κουτσαίνει. Γουάι? Έχω αμαρτήσει, ναι, αλλά στ' αλήθεια όχι τόσο πολύ. Επίσης, θεώρησε ότι ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία να κάνουμε έναν μικρό κύκλο και να με δείξει σε όλες τις γειτόνισσες που ήταν στα μπαλκόνια και πρέπει να έχουν να με δουν από τα πέντε μου. Και μετά μου εξομολογήθηκε ότι χθες που ανέβηκε την ανηφόρα κόντεψε να πεθάνει από τη ζέστη, γιατί δεν είχε πάρει νερό από το σπίτι. "Περίπτερο;;" σκεφτόμουν... Μα δεν τολμούσα να ρωτήσω. Και καλά έκανα. Διότι μου εξήγησε ότι "πήγα όμως χθες στο σούπερ μάρκετ και πήρα ένα μπουκαλάκι να το γεμίζω και σήμερα πήρα μαζί μου από το σπίτι.". Κάνει 50 λεπτά. Σίριουσλι. Το τρομερό είναι ότι δεν το κάνει από τσιγκουνιά, αλλά επειδή ήθελε να τιμωρήσει τον εαυτό της που ήταν ανοργάνωτη! Καταπληκτικό; Όποιος με ξαναρωτήσει γιατί έχω ψυχολογικά, προφανώς δεν με διαβάζει με αρκετή προσοχή. Καλημέρα σας.
Για όσους από εσάς έχετε δει το Coraline: Ας πούμε ότι είμαι η "other Alex" αυτή την περίοδο και ας μην το κάνουμε θέμα, εντάξει;