Σάντεη ίβνινγκ. Οκέυ. Σο ματς γουίδ ανλίμιτιντ χάπινες.

Σαντεη μορνινγκ, βέρι νάης.. Εχθές πήγαμε με την Α. για καφεδάκι στο Hoxton. Της είπα να νέα μου, μου είπε τα δικά της, άκρη δε βγάλαμε πάλι σε ό,τι την απασχολεί, αλλά γελάσαμε μια ακόμη φορά με την παράνοια που μας δέρνει. Ευτυχώς αυτή τη φορά είμαι εγώ σε καλή περίοδο και μπορώ να υποστηρίξω ψυχολογικά και να είμαι η φωνή της λογικής.. Τέλος πάντων, η φωνή του παρατηρητή :).
Μετά την πήρα και την πήγα στο γραφείο. Τα παιδιά, ο Κ. και η Μ., ήταν πολύ ζεστά μαζί της και γελαστοί. Της έδειξαν το γραφείο, της έδειξα κι εγώ τι κάνω, το νέο μηχάνημα για μακέτες, ό,τι με έχει εντυπωσιάσει. Τα παιδιά της εξήγησαν πώς δουλεύουν και ο Κ. μας έβγαλε να μας δείξει διάφορα βιβλία που ήξερε ότι θα με ενδιαφέρουν. Και το πρώτο βιβλίο που βγάζει, ήταν του Γ.Ι. Μπαμπασάκη, στον οποίο έχω μια κάποια αδυναμία, αλλά ο Κ. δεν το ήξερε. Για ακόμη μια φορά βρέθηκα να σκέφτομαι από μέσα μου "πόσο τυχερή είμαι..". Τους φάγαμε τα δυο τελευταία αμυγδαλωτά που είχα πάει την Πέμπτη για το "καλώς σας βρήκα" και φύγαμε, για να τους αφήσουμε να δουλέψουν. Η Α. κατάλαβε αμέσως ότι αυτό το μέρος έχει φτιαχτεί για μένα. My happy place. Ο Ν. μου είπε ότι δεν πρέπει να εμφανιστώ και σήμερα από το γραφείο, γιατί θα αρχίσουν να με φοβούνται :)
Αγχώνομαι λίγο, γιατί αυτή τη βδομάδα πρέπει να συγκεντρώσω όλα τα χαρτιά για το ΤΕΕ και την υποτροφία και να στείλω και τα χαρτιά στο DELFT και θέλω να είμαι και στην ώρα μου στο γραφείο. Αλλά θα βγάλω άκρη, ελπίζω.
Χθες γύρισαν και οι γονείς μου, που είχαν πάει εκδρομούλα.. Πφφφφ.. πολυκοσμία πάλι γαμώτο. Αλλά τουλάχιστον ξεστόλισαν το χριστουγεννιάτικο δέντρο επιτέλους. Και τώρα μπορεί να έρθει η άνοιξη και επισήμως :)
Υ.Γ.: τι ωραία να νιώθεις ότι υπάρχουν άνθρωποι που χαίρονται στ' αλήθεια με τη χαρά σου..

Ω θεοί! Τι ωραίο πράγμα που είναι η δουλειά όταν κάνεις τη δουλειά των ονείρων σου!
Πρώτη μέρα σήμερα στο γραφείο στο Μεταξουργείο Πήγα στις δέκα, οι άνθρωποι με έδιωχναν από τις πέντε, αλλά έφυγα στις επτά, διότι απλώς, περνούσα υπέροχα. Λατρεύω το χώρο, τη δουλειά τους, τις μακέτες τους, τη θετική ενέργειά τους, την ευγένειά τους. Επίσης εκτίμησα πάρα πολύ το ότι ήθελαν να μου μάθουν τα "μυστικά" που έμαθαν εκείνοι δουλεύοντας έξω. Καμία σχέση, δηλαδή, με την ελληνική νοοτροπία "παιδεύτηκα να το μάθω, να παιδευτείς κι εσύ τσογλάνι". Το γραφείο είναι ένας φωτεινός, ενιαίος χώρος, με μια τεράστια βιβλιοθήκη, ένα μεγάλο τραπέζι με καρέκλες όλες διαφορετικές μεταξύ τους γύρω-γύρω, μια ραφιέρα με κάθε είδους υλικό, ένα άλλο τραπέζι με υπολογιστές, έναν πάγκο εργασίας για μακέτες, ένα καναρίνι, ένα κουζινάκι με ένα ψυγείο με χαρούμενα φλυτζάνια, πιάτα, τραπεζομάντιλα, μαγνητάκια.. Ο χώρος είναι γεμάτος ζεστά, όμορφα προσωπικά αντικείμενα και διακοσμητικά, που φαίνεται ότι όλα κουβαλάνε αναμνήσεις από κάπου. Τα παιδιά έχουν μεράκι και υπομονή και δημιουργικό άγχος και η πρώτη εντύπωση για τη συνεργασία μας είναι ότι θα πάει πολύ-πολύ καλά (φτου-φτου).
Επίσης, τώρα που έχω δουλειά να κάνω, επιτέλους φαίνεται να έχουν πάλι νόημα και τα χόμπυ μου, που μέχρι τώρα θεωρούσα ότι αφού δεν έχω "κανονική" απασχόληση, απλώς δεν τα δικαιούμαι. Μπορεί τώρα που γράφω να είμαι πτώμα, αλλά έχω να νιώσω τόσο γεμάτη πάρα πάρα πάρα πάρα πάρα πολύ καιρό. Και παρ' ότι πτώμα, νιώθω να σφύζω από δημιουργική ενέργεια. Ξέρω ότι είναι ο ενθουσιασμός της πρώτης μέρας, ξέρω ότι θα κουραστώ, ξέρω ότι θα υπάρχουν μέρες που θα κοιτάω το ρολόι και οι δείκτες θα μοιάζουν κολλημένοι. Αλλά τα παιδιά μου σέρβιραν το μεσημεριανό ντιλίβερι πάνω σε τραπεζομάντιλο και μέσα σε πιάτο και πέταξαν τα πλαστικά μαχαιροπίρουνα και μου έδωσαν μεταλλικά, γιατί θέλουν ποιότητα ζωής. Δηλαδή, τι άλλο να ζητήσω; Και αγαπάνε τους καταστασιακούς και τους λετριστές. Και τον Μπρετόν. Σκάω από ευτυχία αυτή τη στιγμή. Και εννοείται ότι πάλι πιστεύω ότι η αρχιτεκτονική μπορεί να κάνει τον κόσμο καλύτερο, ότι, ΟΧΙ, δεν είναι όλα μάταια, ότι υπάρχουν αρχιτέκτονες που αγαπάνε τον άνθρωπο και την επιστήμη τους, αλλά και τη ζωή τους και είναι άνθρωποι ζεστοί και γεμάτοι. Ξέρω ότι κοροϊδεύετε και σκέφτεστε ότι θα μου κοπεί ο ενθουσιασμός και θα δω ότι δεν είναι όλα τόσο ρόδινα, αλλά εγώ θα έχω ζήσει έτσι κι αλλιώς μια όμορφη μέρα. Άσε που μπορεί και να 'ναι όλα ρόδινα τελικά και να σας διαψεύσω κιόλας..
Υ.Γ.: Πρώτη μέρα και έκοψα το δάχτυλό μου η άχρηστη. Τόσο βαθύ κόψιμο απ' το πρώτο έτος έχω να δω. Αυτά κάνει το πάθος..
(Το μόνο που με στενοχωρεί, είναι που δεν μπορώ να γιορτάσω τη χαρά μου πίνοντας ένα κρασί μ' εκείνον που καταλαβαίνει πιο πολύ απ' όλους πόσο σημαντική είναι αυτή η μέρα για μένα. Καλά και τα τηλέφωνα, αλλά..)

Δεν είμαι εγώ για εξόδους ρε παιδιά λέμε! Γέρασα, πάρτε το απόφαση, γαμώ τα ξενύχτια μου!
Εξηγούμαι. Εχθές βγήκα με την Α., τη Σ., που δεν την είχα δει μετά τις γιορτές, την Κ., την άλλη κολλητή της Α. και μερικούς φίλους από τη γενέτειρά τους και τον αδελφό μου. Πήγαμε στο MC, στα Εξάρχεια, δεν είχα ξαναπάει, δεν κόβω και τις φλέβες μου, καλά ήταν, δε βαριέσαι, σαν το Καταφύγιο της Ξάνθης, σαν το Πικάσο (της Ξάνθης, πάλι), αλλά λίγο πιο φωτεινό. Τα τζιν λεμονάδα που έπινα πάντως πρέπει να ήταν καθαρά, διότι κατέβασα τέσσερα και ξύπνησα μια χαρά (βέβαια είχα φάει και ένα σουβλάκι στον Κάβουρα πριν γυρίσουμε σπίτι..). Το θέμα είναι ότι εγώ η δύστυχη, μετά από κάποια ώρα, ε, νύσταξα! Ο αδελφός μου πολιορκούσε ακούραστα την Σ. (και την Α., αλλά τον ξέρει από όταν ήταν δευτέρα λυκείου και απλώς τον κάνει χάζι κι αυτός παίζει). Η Α. είχε μια κάποια "δραστηριότητα" που δεν της επέτρεπε να νυστάξει. Τα αγόρια, αγόρια είναι και "όσο υπάρχει αλκοόλ, υπάρχει ελπίδα.." (πολύ ωραία ταινία, παρεμπιπτόντως, δείτε την). Αλλά εγώ είχα μάθει τα νέα της Σ.. Είχα προβληματιστεί για το πώς θα κυλήσει η ζωή της Α. από δω και πέρα (το "εδώ" είναι προσωπικό δεδομένο). Είχα κοροϊδέψει τον αδελφό μου καμιά πενηνταριά φορές κι αυτός εμένα άλλες τόσες. Ε, δεν είχα τι άλλο να κάνω. Την κοπάνησε κι η Κ., γιατί δούλευε από τις 8 το πρωί ως τις 9 το βράδυ και δεν την πάλεψε. Τέλος πάντως, αφού φύγαμε από το MC και φάγαμε στον Κάβουρα, μετά τα αγόρια θέλανε ανυπερθέτως να πάμε και αλλού. Ευτυχώς τα μισά είχαν κλείσει και τα άλλα μισά ήταν γεμάτα, γκρίνιαζα κι εγώ όσο πιο συνεχόμενα και μονότονα μπορούσα "νυστάάάάάάάάζω.." και πήγαμε την Α. απ' το σπίτι και μετά για ύπνο. Ξέρω ότι είναι εκνευριστικό να γκρινιάζεις στην παρέα, αλλά δεν μπορώ να μου στερούν τον ύπνο μου ένα μάτσο μεθυσμένοι, συναισθηματικά ασταθείς αγαπημένοι άνθρωποι, ειδικά σε μια περίοδο που μου είναι τόσο δύσκολο να βρω την ισορροπία μου.
Κατά τ' άλλα, την Πέμπτη πάω σε ένα αρχιτεκτονικό γραφείο στο Μεταξουργείο, για να βοηθήσω σε έναν αρχιτεκτονικό διαγωνισμό. Στην ουσία αυτός που θα βοηθηθεί θα είμαι εγώ, γιατί τα παιδιά (τους λέω έτσι, γιατί είναι πολύ νέοι) έχουν δουλέψει στην Ολλανδία και έχουν μάθει έναν γρήγορο και αποτελεσματικό τρόπο οργάνωσης της εργασίας και δουλεύουν με υλικά που δεν έχω ξαναδουλέψει. Ήταν πάρα πολύ ευγενικοί την Τρίτη, που πήγα για συνέντευξη και ο χώρος φωτεινός. Γενικά, χρώμα και χαμόγελο. Ελπίζω να πάει καλά και να μην τους καθυστερήσω μέχρι να μου εξηγήσουν περισσότερο απ' ότι θα τους βοηθήσω.
Υ.Γ.1: Ξυπνήσανε οι κοριτσάρες και μου θέλουν καφεδάκια τώρα να σχολιάσουμε τα χθεσινά. Γαμώ την ανισορροπία μου μέσα.
Υ.Γ.2: Πρέπει να μάθω να μην στέλνω μηνύματα μεθυσμένη, πριν πέσω για ύπνο. Διότι τώρα καλά, είμαι στα "χαριτωμένα μου", αλλά αν μια μέρα μου τη σβουρίξει, κι αρχίσω να στέλνω "θα σου φάω το λαρύγγι κάθαρμα"; Οπότε θα αφήνω το κινητό πολύ πολύ μακριά απ' το κρεβάτι

Χθες ξεκινήσαμε με την Α. να πιούμε έναν καφέ στο Μοναστηράκι. Άλλαξε κούρεμα (τώρα έχουμε το ίδιο ακριβώς κούρεμα, αλλά είμαστε παντελώς διαφορετικές, οπότε μην κάνετε στο μυαλό σας εικόνες με δίδυμες πλατινέ ξανθές με τις ίδιες μύτες και το ίδιο χρωμοσαμπουάν) και ήταν στις ομορφιές της, πράγμα που οφείλεις να κάνεις όταν σχεδόν όλα σου πάνε ολίγον σκατά. Στο κέντρο γινόταν χαμός, διότι έτσι είναι πάντα τα Απριλιάτικα βράδια η Αθήνα, άσχετα αν είναι Γενάρης. Καταλήξαμε σε ένα καφέ στο Θησείο, διότι μόνο αυτό είχε θέσεις και τασάκια και πληρώσαμε το λάτε μας από 5 ευρώ, με μια μυρωδιά από το αρωματικό της τουαλέτας να μας τρυπά τη μύτη, ένα ποτήρι του νερού να μυρίζει αβγουλίλα και την πόρτα ανοιχτή, για να μάθουμε να λέμε μαλακίες ότι είναι Απρίλης. Είπαμε τα νέα μας, γελάσαμε πολύ με τη γκρίνια, τη μιζέρια και τα νεύρα μας, πέρασε το δίωρο που κρατάει ένας ωραίος, γεμάτος καφές, αλλά δεν θέλαμε να πάμε στο σπίτι. Πήγαμε λοιπόν προς Κολοκοτρώνη μεριά, το bar4 ήταν γεμάτο (είπα να μην πάω κατευθείαν στο Booze, να μου δώσω μια ευκαιρία) και έτσι πήγαμε στο Booze. Ωραία ήταν χθες, περιέργως ο Λούβρος έπαιζε τάβλι αντί για σκάκι (ου γαρ έρχεται μόνον..), ο dj ήταν πάλι άντρας, αλλά η μπαργούμαν κλασσικά πολύ ψηλή και αρκετά ξινή. Και συνεχίσαμε με την Α. την κουβέντα. το θέμα είναι ότι εμείς οι δύο, το έχουμε πει και το έχουμε απ ευχηθεί πολλάκις στο παρελθόν, δεν έπρεπε να μείνουμε ποτέ οι δυο μας ανεξέλεγκτες Ε, αυτή την περίοδο, ας πούμε ότι είμαστε. Μην πάει το μυαλό μας στο πονηρό ειδικά. Απλώς εγώ και η Α. σε συνδυασμό έχουμε ένα συγκλονιστικό ταλέντο να μπλέκουμε σε άκυρες καταστάσεις, άκυρες παρέες, με άκυρα μέρη και άκυρα άτομα. Η Α., για παράδειγμα, έβαλε το ωραιότατο αρχιτεκτονικό καλσόν της με τα πορτοκαλί σχέδια, πήρε και την πορτοκαλί της τσάντα και βρέθηκε να κάνει πρωτοχρονιά σε μια κατάληψη, όπου όλοι οι υπόλοιποι ήταν "τα παιδιά με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα". Βέβαια, δεν τόλμησε κανείς να την στραβοκοιτάξει, διότι και η Α. και εγώ έχουμε ένα βλέμμα η καθεμία, που είναι διαφορετικό μεν, αλλά είναι Το Βλέμμα, που αποθαρρύνει τους πάντες από το να μας πλησιάσουν.. Ξεφύγαμε από το θέμα.. Συνεχίζω. Το λοιπόν, είχαμε πολύ καιρό να δούμε ένα άτομο από τη σχολή, το οποίο μας είχε τάξει έναν καφέ πριν φύγουμε από την Ξάνθη και δεν τον προλάβαμε. Το άτομο αυτό, γένους αρσενικού με ηλικία που δεν αποκαλύπτει ("εδώ δεν λέει ο Κιθ Ρίτσαρντς..), αλλά την ξέρουμε διστάζαμε να το καλέσουμε, για να μην δώσουμε λάθος εντυπώσεις, καθότι το προστατευτικό κουκούλι της σχολής πλέον δεν υπάρχει. Παρ' όλα αυτά, επειδή είμαστε εγώ και η Α., ε να, του τηλεφωνήσαμε να βρεθούμε να πούμε τα νέα μας όποτε θέλει. Και ήθελε.. Τότε. Εκείνη την ώρα. Ήρθε μέσα σε μισή ώρα και από τις 9 μέχρι τις 3 άκουσα τόσες απολαυστικές ιστορίες που πραγματικά δεν περίμενα ποτέ ότι μπορεί να τις κρύβει αυτός ο άνθρωπος. Ιστορίες από τα παιδικά χρόνια, την εφηβεία, τη δουλειά.. Είμαι από εκείνους που θεωρούν ότι γενικά μέσα στη σχολή οι "μικροί" με τους "μεγάλους" πρέπει να κρατάνε αποστάσεις. Γι' αυτό και μιλούσα σε όλους στον πληθυντικό, άσχετα με το πόσο μικρή ήταν η διαφορά ηλικίας μας (μιλάω για τους διδάσκοντες, μην τρελαθούμε κιόλας..). Παρ' όλα αυτά, θεωρώ ότι αν με κάποιους ανθρώπους νιώθεις ότι μπορεί να έχεις πράγματα να πεις, είναι στο χέρι σου να επιδιώξεις μια πιο προσωπική επαφή μετά τη σχολή. Και χθες, παρ' ότι με την Α. διστάζαμε στην αρχή, αποδείχθηκε ότι κάναμε λάθος. Είδα έναν άνθρωπο ανοιχτό, φιλικό, με μια νεανικότητα και μια συζήτηση που στιγμή δεν σταμάτησε, δεν υπήρξε επιτηδευμένη ή αμήχανη και πέρασε από ό,τι πεδίο μπορεί κανείς να φανταστεί. Και ήταν σχεδόν διασκεδαστικό που με έπαιρνε η μάνα μου τηλέφωνο και μου έστελνε απειλητικά ες εμ ες ("πώς θα γυρίσεις μες τη νύχτα χωρίς ζακέτα!", "την αντιβίωση μην ξεχάσεις"). Επίσης ήταν χαρακτηριστικά διασκεδαστικό το ότι η γκαρσόνα είχε ξετρελαθεί με τον "μυστηριώδη συνοδό μας" :Ρ και έτσι γλιτώσαμε τη μετακίνηση, παρ' ότι μια παρέα είχε κάνει ρεζερβέ, διότι η κοπέλα του είπε χαρακτηριστικά "μη χαλιέσαι, μωρό! πουθενά δε θα πάτε" και μετά ήρθε και έφτιαχνε το καλσόν της σε απόσταση ..αρπαγής από εμάς με το απαράμιλλο στυλ μιας Γκρέτα-ς Γκάρμπο. Και μας κέρασαν και τούρτα από το ρεζερβέ :).
Λυπάμαι που δεν μπορώ να παραθέσω αποσπάσματα από τη συζήτηση, ούτε να αποκαλύψω την ταυτότητα του φίλου (;) μας, αλλά δεν θα είχε και πολύ νόημα ούτως ή άλλως, μιας που αυτά που ειπώθηκαν αφορούν μια μικρούλα κοινωνία με λίγα μέλη ή είναι γενικές αλήθειες της ζωής ή είναι κλασσικές συζητήσεις ανδρών-γυναικών ("μα που βαδίζουν οι σχέσεις;!" :Ρ).
Και κάτι ακόμη, δεν είναι πολύ όμορφο να γυρίζεις σπίτι και να σε περιμένει ένα όμορφο μήνυμα; Πες το μέηλ, πες το τηλέφωνο, πες το όπως θες.. Τι ελαφρύς που είναι ο ύπνος όταν ξέρεις ότι σε σκέφτονται οι δικοί σου άνθρωποι..

-Αν νομίζεις ότι θέλω το κακό σου..
-Δε νομίζω ότι θέλεις το κακό μου, αλλά νομίζεις ότι έχεις πάντα δίκιο.
-Κι εσύ νομίζεις ότι έχω πάντα άδικο. Τι να σου πω. Συγνώμη.
...και σηκώνεται με νεύρα από το τραπέζι.

Καλή χρονιά! Θα είναι.
1.Ο αγαπημένος μου συγγραφέας και πολύ καλός μου φίλους έγραψε ένα νέο διήγημα μετά από πολύ πολύ καιρό. Και είναι κομψό και όμορφο.
2.Ο Σ. μου έφερε δώρο το DVD του "The nightmare before Christmas" από την Αγγλία. Και κυρίως μου έφερε δώρο την παρέα του και έναν πολύ ζεστό καφέ (εντάξει, πράσινο τσάι ήπιαμε) μαζί με τον Γ.. Και επιτέλους μου έδειξε το ταινιάκι που είχε γυρίσει όταν έκανε αιτήσεις για μεταπτυχιακά και πρωταγωνιστώ (ήταν κατακαλόκαιρο, έλειπαν όλοι οι ηθοποιοί).
3.Η Α., αποκαλώντας με "κουτσουπιά", μετά από καιρό, μου υποσχέθηκε ότι θα γυρίσει ο τροχός..
4.Χθες δεν πήγα πουθενά, αποκοιμήθηκα νωρίς διαβάζοντας ένα βιβλίο και ξύπνησα ξεκούραστη και γεμάτη καλή διάθεση και ενέργεια.
5.Ήμασταν και φέτος και οι 7 στο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι.
6.Γνώρισα μια αρχιτεκτόνισσα που κάνει διδακτορικό στο Εδιμβούργο και είχαμε μια πολύ γόνιμη συζήτηση για σπουδές, τα συμπεράσματα της οποίας δε σας λέω, διότι θα με γκαντεμιάσετε άθελά σας και τελικά δεν θα γίνει τίποτα.
7.Ένα αγόρι 9 χρονών με εξέπληξε και με συγκίνησε με μια έκθεσή του. Νομίζω ότι θα εξελιχθεί σε έναν υπέροχο άνδρα :)
8.Το βιβλίο με το χάλια χάλια χάλια εξώφυλλο που διαβάζω έχει πολύ πολύ ωραίο εσωτερικό.
9.Free Design-Love You.