Σήμερα έχω απαίσια διάθεση, νομίζω είχε έκλειψη σελήνης χθες, δεν ξέρω, μπορεί να το βγάζω κι απ' το μυαλό μου.
Έφυγε ο αδελφός μου για εράσμους στο Μόναχο το μεσημέρι, γυρίζει τέλη Αυγούστου, εγώ φεύγω για Ολλανδία μέσα Αυγούστου, κάπου τα Χριστούγεννα θα ξαναβρεθούμε λογικά :(
Η Α. φεύγει για Πρέβεζα.
Η Σ. έφυγε σήμερα για Λάρισα.
Ο Σ. θα έρθει από Λονδίνο απόψε το βράδυ, αλλά αύριο φεύγει για Βελβεντό και μάλλον θα τον δω από βδομάδα, όσο προλάβω.
Δεν πρόλαβα να χαιρετήσω τον αδελφό μου όπως ήθελα.
Τώρα, όχι μόνο θα μένω με τους δικούς μου (διότι το βρήκα καφρίλα, να μετακομίσω επάνω, στον αδελφό μου, για τέσσερις μήνες, είναι σα να λέω "δεν σας αντέχω δευτερόλεπτο" και το βρίσκω άκομψο), αλλά θα είμαι και "μοναχοπαίδι, πράγμα που ποτέ δεν ήταν φαντασίωσή μου.
Νιώθω σα να μου έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι. Θα μου περάσει.
Πήγα για έναν καφέ στο Hoxton με την Κ. από το γραφείο, που ήρθε να μας δει, αλλά και πάλι δεν βελτιώθηκε η κατάσταση, διότι και η Κ. δεν πέταγε ακριβώς από τη χαρά της.
Αύριο δεν θα πάω γραφείο. Θα αφοσιωθώ στο να γίνω το χαζοχαρούμενο πλάσμα που είμαι κανονικά. Ελπίζω να το πετύχω.

Χθες. Ξύπνημα με απίστευτη κούραση από το ξενύχτι του Σαββάτου γύρω στις 2 (άλλαξε κι η ώρα, δε φταίω). Εφημερίδες στο σημείο του σαλονιού που το χτυπάει ο ήλιος. Σοβαρές σκέψεις σχετικά με το αν θα άξιζε ή όχι να σύρω το σάπιο τομάρι μου στον Ειλισσό, για ταινία. Σοβαρές σκέψεις για το ότι οι Κυρικές δεν πρέπει να είναι ένας πρόλογος της Δευτέρας, αλλά αυθύπαρκτες και με δικό τους νόημα. Σύρσιμο μέχρι το ντουζ. Στραβωμένη φάτσα από νύστα και κούραση. Έξοδος από ντουζ. Επιλογή ρούχων, σκέψεις: "δεν την παλεύω μια, που είναι το καρό μου πουκάμισο;". Το πανάρχαιο καρό πουκάμισο είναι το ρούχο που με κάνει να νιώθω παντού ότι είμαι σπίτι (υπάρχει και ένα γκρι πουλόβερ που κάνει το ίδιο). Δεύτερες σκέψεις: "ψόφησα από το κρύο την άλλη φορά. Να θυμηθώ να κάτσω πίσω. Πουλόβερ.". Καινούριο σχεδιάγραμμα γιατί δεν άντεχα να χαθώ και να περιπλανιέμαι. Μετρό μέχρι Σύνταγμα. Απόρριψη της απόφασης να πάω περπατώντας. Ταξί. Ταξιτζής που δεν ήξερε το δρόμο και μου ζήταγε τα ρέστα. Βρισίδια από μέσα μου. Οκτώ παρά πέντε, Ειλισσός. Α. και Σ. στην πόρτα. Χαμόγελα, γαλλικός σκέτος, κάπως καλύτερα.. Αυτή τη φορά παρατήρησα το κτίριο καλύτερα. Πανέμορφο. Πραγματικά. Και όταν βρήκα και την πιο γαμάτη θέση (δε λέω πια είναι, φοβάμαι μη μου τη φάνε), δεν ξέρω αν έφταιγε η κούραση ή το σκοτάδι, αλλά ένιωσα σαν γατί στο καλάθι του. Είδαμε αυτή την ταινία. Πήρα την Α. με το που τελείωσε, μήπως ήταν σπίτι, να περνούσα από κει. Δεν ήταν. Μαζευτήκαμε όλοι στο μέσα δωμάτιο και συζητήσαμε για το τι έγινε στην ταινία (ναι, δεν είναι προφανές). Καινούρια πρόσωπα, μερικές κοπέλες ηθοποιοί, χαριτωμένες και εκφραστικότατες, δυο-τρια παλικάρια. Κουβέντα που τράβηξε ώρα, και συνεχίστηκε στο Οντεόν (δεν παίρνω κι όρκο για το όνομα, μπορεί να το έβγαλα κι απ' το μυαλό μου). Και αυτή τη φορά εμφανίστηκε ένα πραγματικό γατί και κούρνιασε στην αγκαλιά μου για χάδια, για να με προδώσει λίγο αργότερα και να κοιμηθεί στην αγκαλιά του Α. με το κεφάλι της στο πόδι του άλλου Α., σωστή αχάριστη κυρία.
Γύρισα σπίτι ακόμη πιο πτώμα απ' όταν είχα φύγει. Δεν αντιστάθηκα και πάλι άνοιξα τον υπολογιστή, χάνοντας κι άλλον ύπνο, αλλά χαλάλι χωρίς συζήτηση.
Πήγα το πρωί στο γραφείο από Ομόνοια, πήρα μια κασερόπιτα και έναν καπουτσίνο, να πάρω τα πάνω μου. Ήμουν σίγουρη ότι θα κοιμόμουν όρθια με το που θα με έβαζαν μπροστά στον υπολογιστή. Ευτυχώς έκανα μακέτα, και κάπως ξύπνησα.
Ύστερα πέρασε ο Τ. να μας δει, τον απήγαγα και πήγαμε για καφέ στους Διόσκουρους και μετά πήγα από την Α., γιατί έπρεπε να με κατευνάσει διότι δεν ξέρω αν έφταιγε ο φραπές, αλλά τσίτα τα νεύρα μου!
Γύρισα σπίτι πριν λίγο και είδα με πολλή χαρά και κρυφό καμάρι (καλά, προφανώς όχι και τόσο κρυφό), ότι πλέον το όνομά μου φιγουράρει δίπλα στην λέξη "team" σε πρότζεκτ του γραφείου. Ένιωσα λιγάκι αρχιτεκτόνισσα, ωραία ήταν.
Τώρα πιστεύω θα πέσω νεκρή στο κρεβάτι.

Χθες: ποοοοολυύ μεγάλη σε υποκειμενική διάρκεια μέρα.
Πρωί, καφές με τον Ρ., οδηγίες ζωής, όπως πάντα, μερικές από τις οποίες ήταν:
1.Μπορείς να μείνεις σε πλωτό σπίτι στην Ολλανδία (βάρκα, κοινώς, σκεπαστή), αλλά θα πρέπει να φτυαρίζεις κάρβουνο για να ζεστάνεις το νερό και το χειμώνα θα κάνει κρύο
2.Μην μπλέξεις με τους διάφορους ξένους, κάνε παρέα με Ολλανδούς, να ζήσεις τη χώρα και τη νοοτροπία της
3.Ψάχνε διαρκώς φτηνά εισιτήρια για ταξίδια γύρω γύρω
4.Ξέφυγε από την ελληνική νοοτροπία που λέει "διαβάζω δυο μέρες για να περάσω το μάθημα" και παρακολούθησε τα μαθήματα, για να μάθεις, αλλιώς δεν θα περνάς.
Βέβαια αυτή η τελευταία συμβουλή δεν ήταν κάτι ξένο σε μένα, γιατί έτσι κι αλλιώς έξι χρόνια ζούσα στη σχολή.
Μετά τον καφέ με τον Ρ., πήγα στην Πλάκα, όπου ήταν για καφέ η Α. με την Κ. και πήγαμε περπατώντας Θησείο (πολύ ωραία μέρα, πολύ ωραία βόλτα, ήλιος, καινούρια γυαλιά ηλίου, λευκό φανελάκι, χαλαρό τζινάκι, αθεράπευτα καλοκαιρινή και τέτοια) κι από κει πήραμε ταξί για να πάμε στο σπίτι της Σ., όπου ήταν και η άλλη Κ. και κάναμε την πρώτη μας συνάντηση για ένα αρχιτεκτονικό μπλογκ που σκοπεύουμε να ξεκινήσουμε. Ήπιαμε και μερικά κρασιά για να το γιορτάσουμε, είχαμε φάει και κάτι πιττόγυρα πριν και κοντεύαμε να πεθάνουμε, διότι αδυνατούσαμε να τα χωνέψουμε, φάγαμε και κάτι σοκολάτες στα καπάκια. Η Κ. κάποια στιγμή πήγε σπίτι. Εμείς περιμέναμε να έρθει ο φίλος μας ο Σ., ο οποίος μένει κάτω απ' την Σ, που είχαμε να τον δούμε μήνες. Ήρθε, τα παμε, και μετά τράβηξα τα κορίτσια στο Ντόλτσε, στα Άνω Ιλίσια, διότι έπρεπε να πειστεί η καινούρια μου παρέα ότι έχω όντως φίλες και δεν το βγάζω απ' το μυαλό μου αφενός, και αφετέρου, να γνωρίσουν οι φίλες μου τους καινούργιους μου φίλους. Στο Ντόλτσε είχε πάρτυ, έπαιζε ο Παπασπυρόπουλος, μέσα γινόταν χαμός από ζέστη και πολύ δυνατή μουσική. Αλλά δεν μας απασχολούσε, γιατί καθόμασταν απ' έξω και ήταν μια χαρά άνετα, ούτε πολύ κρύο, ούτε τίποτα.
Γύρισα σπίτι γύρω στις 5.30 με την καινούρια ώρα, είπα μια καληνύχτα στην Ολλανδία και έπεσα για ύπνο.
Μαθαίνω ότι όντως ισχύει σύμφωνα με στατιστικές ότι οι Ολλανδοί είναι οι πιο ευτυχισμένοι Ευρωπαίοι, και δεν είναι απλά μια γενική αίσθηση (και μη μου αρχίσετε τα αστεία για το χόρτο, διότι είμαι αλλεργική στα κλισέ :Ρ).
Α, το 'πα; Δεν το 'πα! Καλοκαιριάζει!
Υ.Γ.: Σήμερα ήταν να ξεκινήσουμε με μια ερευνητική "εκδρομή" τις κινήσεις για το μπλογκ, αλλά τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια.. :/ Από βδομάδα.

Αυτή θα είναι μια μεγάλη ανάρτηση. Γιατί χθες ήταν μια μεγάλη μέρα για μένα.
Πήγα στο γραφείο το πρωί, με χαρά διεπίστωσα ότι ο Πούλι ξανάρχισε να κελαηδάει. Πέρασα τη μέρα μεταφράζοντας κάτι τεχνικές προδιαγραφές από τα αγγλικά στα ελληνικά και κάνοντας refresh στο mail μου, μην πιστεύοντας όμως ότι θα έρθει αυτό που περίμενα, δηλαδή η απάντηση από το TU DELFT. Με παίρνει κάποια στιγμή τηλέφωνο η Α., να κανονίσουμε για το Μπενάκη το βράδυ, κάνω ένα refresh, έρχεται ένα μέηλ, που με βοηθά να περάσω λίγο την ώρα μου καθώς καλούμαι να βάλω στη σειρά τους μήνες του χρόνου με σειρά προτίμησης. Κάνω ένα refresh, mail από το Delft. Άγχος, κρύος ιδρώτας κανονικά. Σαν αστραπή περνάνε από μπροστά μου όλα τα πιθανά σενάρια εξέλιξης της ζωής μου αν και αν δεν. Και το ανοίγω. Και με πήραν.
Με πήραν;
Με πήραν.
Δηλαδή, πραγματικά, με πήραν;
Τηλέφωνα με τη σειρά που έγιναν: στην Α., στον Ν., στους γονείς μου, στη Σ.
Μετά κάτι έπαθα και σκεφτόμουν την Α. και ότι δεν υπάρχει περίπτωση να βρω άλλον τέτοιον άνθρωπο στη ζωή μου ποτέ και τι θα γίνει άμα έρθουν μέρες που θα είμαι μόνη μου στην Ολλανδία και θα χουν πάει όλα σκατά; Αφού μόνο η Α. ξέρει να λέει και να κάνει πράγματα για να με ανακουφίζει και να κάνει τη ζωή μου καλύτερη. Ξέρει πότε να δρα, πότε να παρατηρεί, πότε και με πόση ένταση να προειδοποιεί. Ξέρει πότε να με πάρει αγκαλιά, πότε να με μπουγελώσει με νερό, φτύνοντάς το πάνω μου. Ξέρει πότε την παίρνει να μου πετάξει πράγματα για να εκτονωθεί και ξέρει να ακούει με τις ώρες. Και τα ακούει όλα πραγματικά.
Αφού καθόμουν σαν το βλάκα στο μπαλκόνι και σκεφτόμουν "Φοβάμαι", "Είμαι ευτυχισμένη", "Και τώρα τι;" όλα με τη σειρά, αποφάσισα ότι έπρεπε να γυρίσω στη δουλειά.
Είχαμε ραντεβού στις 8 παρά τέταρτο με την Α. και τη Σ. στο Γκάζι. Έφυγα από τη δουλειά στις 6.30 και κατέβηκα Σύνταγμα. Πήγα περπατώντας από Σύνταγμα μέχρι Γκάζι, περνώντας από Ερμού, Μοναστηράκι, Θησείο. Έδωσα πέντε ευρώ σε έναν μουσικό του δρόμου από τη χαρά μου, και ήταν τραγική σκηνή, γιατί έπαιρνε το πεντάευρο ο αέρας και το άφηνα πάλι πάνω στη θήκη της κιθάρας και το ξαναέπαιρνε ο αέρας μέχρι που ο άνθρωπος σταμάτησε να παίζει γελώντας, το έβαλε στην τσέπη του και με ευχαρίστησε με ένα γλυκύτατο χαμόγελο.
Στο Θησείο, έφαγα ένα σουβλάκι πίτα γύρο πατάτα ντομάτα τζατζίκι κρεμμύδι και περπατώντας προς Γκάζι πήρα τηλέφωνο τον κολλητό μου που είναι στην Αγγλία και το είχε κλειστό, τον Γ., τον Ρ., τον άλλο Γ. να μοιραστώ τη χαρά μου.
Όταν μαζευτήκαμε με τα κορίτσια της κοίταξα λίγο λες και τις έβλεπα μέσα από το αεροπλάνο ήδη και κάπως ζορίστηκα.
Πήγαμε στο Μπενάκη, ωραιότατα, όλοι οι αρχιτέκτονες μαζεμένοι, και δώστου φουλάρι, και δώστου χρωματιστό καλσόν, και δώστου σακάκι με μπάλωμα στους αγκώνες, και δώστου κοκάλινο γυαλί, και δώστου χρώμα στα πουκάμισα. Πολλές ενδιαφέρουσες φυσιογνωμίες, πολλές τραβηγμένα εκκεντρικές, μερικές (λίγες) παντελώς αδιάφορες, δύο έγκυες και ένα μωρό σε καροτσάκι. Και μετά τα τσάμπα κρασιά, ο κόσμος άρχισε να ανεβαίνει τη ράμπα, για να φτάσει στην έκθεση. Καθόμουν απέναντι ακριβώς από την όψη της ράμπας και ήταν σα να βλέπεις όλους τους αρχιτέκτονες να ανεβαίνουν το Γολγοθά. "Η ζωή τραβάει την ανηφόρα". Βοηθούσε και η μουσική (που δεν ξέρω ποιός την έβαζε, αλλά πολύ μου άρεσε). Είδαμε κι εμείς την έκθεση, αλλά δεν θέλω να μιλήσω γι' αυτό, θα πω μόνο ότι μετά ήπιαμε κι άλλα κρασιά και όχι απ' τη χαρά μας.
Ύστερα ψάχναμε ένα μαγαζί στο Γκάζι, καταλήξαμε στο Fantaseed, στο οποίο έχω περάσει μια άθλια βραδιά στο παρελθόν και δεν ήμουν πολύ θετική, κατέληξα ότι όντως δεν μου αρέσει καθόλου, αλλά δε με ένοιαζε γιατί μιλούσα με την Σ. και την Α. και περνούσα καλά, αν και τα θέματα που συζητούσαμε ήταν λίγο βαριά.
Ύστερα μας τηλεφώνησε η Κ. και πήγαμε να την βρούμε στο Νηπιαγωγείο, το οποίο το καλοκαίρι πολύ μου αρέσει, χθές είχε άπειρο κόσμο και λίγο ζορίστηκα. Αλλά συναντήσαμε γνωστούς από Ξάνθη και ήταν σουρεαλιστικά
Πάρα πολύ αλκοόλ.
Πήραμε βρώμικο εκεί απ' έξω, το πληρώσαμε 5 ευρώ και το λουκάνικο δεν είχε καν ζεσταθεί καλά, αλλά το τσακίσαμε.
Μετά η Σ. πήρε ταξάκι για το σπίτι της κι εγώ με την Α. πήγαμε να κοιμηθούμε σπίτι της, όπου πάω να ξαπλώσω στην αριστερή πλευρά του κρεβατιού και βλέπω ανοιγμένο το τεύχος με τα ποιήματα μου. Και από μέσα μου λύγισα. Διότι αυτή η χριστιανή με τρώει στη μάπα εκατό χρόνια, ξέρει τα άτομα για τα οποία έχουν γραφτεί αυτά τα ποιήματα, καταστάσεις γελοίες και τραγικές, ξέρει πόσο ό,τι να 'ναι άτομο είμαι και παρ' όλα αυτά παραμένει αναγνώστριά μου. Παρά τη συγκίνηση, το αλκοόλ και η κούραση υπερίσχυσαν και κοιμηθήκαμε ξερές.
Το πρωί πήγαμε για καφέ στο Μοναστηράκι, στη Μισυρλού, όχι από επιλογή, αλλά γιατί ήταν το πρώτο άδειο που βρήκαμε.
Περπατήσαμε μέχρι το μετρό της Ακρόπολης και στο δρόμο είδαμε ένα ζευγάρι με μπερέ, φουλάρια, αθεράπευτη γοητεία και ανεμελιά και ο νεαρός και η κοπέλα και δυο πανέμορφα σκυλιά δίπλα τους, καρτ' ποστάλ σκέτη, και γυρίζει η κοπέλα και δίνοντας ένα κομμάτι τυρόπιτα στον ένα σκύλο, του λέει "Έλα Cohen, φάε!". Δηλαδή, Cohen; Κι ο σκύλος ασορτί με όλο το στύλ;! Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, εγώ και η Α. αναφωνούμε "Μα τι υπερβολήήήήή..".
Δεν έχω ιδέα πώς νιώθω που θα ζήσω για δυο χρόνια στην Ολλανδία. Αφήστε με να το εμπεδώσω πρώτα και τα ξαναλέμε.

Χθες πήρα την Α. τηλέφωνο, αν ήθελε να ρθει για ποτό, γιατί θα πήγαινα απ' τον ΕμΤζι να βρω τον Α. και τον Α.. Αλλά μου είπε "είμαι κομμάτια ρε Α.". Αηδία έχω καταντήσει!
Σήμερα σταμάτησα να ασχολούμαι με έναν διαγωνισμό, όπου πραγματικά κολυμπούσα στον ωκεανό, και άρχισα να μεταφράζω ένα brief, από τα αγγλικά στα ελληνικά, πράγμα που φαίνεται να είμαι η μόνη που το απολαμβάνει.
Αύριο η Α. με κάλεσε στο μουσείο Μπενάκη, για τα εγκαίνια της έκθεσης του διαγωνισμού του Μεταξουργείου, και πολύ χαίρομαι που θα πάμε, διότι είναι ωραίοι για χάζεμα οι αρχιτέκτονες, από το ντύσιμο, μέχρι το τουπέ, τις γκριμάτσες αποδοκιμασίας, που νομίζουν ότι κανείς δεν παρατηρεί, το αλληλοθάψιμο και τις εξάρσεις ενθουσιασμού και αλληλεγγύης.. Μετά μπορεί Φριτζήλα (μουαχαχαχα, το προηγούμενο ποστ μου έπιασε τόπο), μπορεί απλώς για πολλά πολλά πολλά ποτά.
Χθες, την ώρα που πήγαινα προς Μαβίλη, τελείωνε κάποια παράσταση στο Μέγαρο. Μ' αρέσει πάρα πολύ που βλέπεις κυρίες με γούνες, ηλικιωμένα ζευγάρια ντυμένα ασυναίσθητα ασορτί, αγοράκια που ακούνε μέταλ αλλά παίζουν βιολί, σκυλούδες που τις τράβηξε εκεί το αμόρε, νέους που απλώς διψάνε για κάτι διαφορετικό. Γενικά μ' αρέσει να χαζεύω πλήθη και όσο πιο ανομοιογενή, τόσο το καλύτερο.

Χθες. Χθες ήμουν στο γραφείο μόνη με την Β., η οποία προσπαθεί να γεφυρώσει το πολιτισμικό χάσμα Ελλάδας-Αυστραλίας, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, καθώς της είναι πολύ δύσκολο να καταλάβει πώς λειτουργούν οι Έλληνες στις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Όταν, δε, μπαίνει στη μέση και το ερωτικό, χάος! Πέρασε λοιπόν όλη η μέρα με εμένα να κάνω photoshop και μια φωνούλα να ακούγεται από το πλάι κάθε τόσο "and what does it mean when a greek boy..... I am confuuuuuuuseeed.. I don't understaaannndd...".
Μετά πήγα για ένα κρασί σε ένα μέρος που δεν θυμάμαι καθόλου πως το λένε, και είναι κρίμα, γιατί ήταν ωραία, και μετά στο MG, όπου ήταν όλη η όμορφη παρέα του ποστ της προηγούμενης Κυριακής και όπου ήρθε κι ο αδελφός μου για ένα ποτό. Χάρηκα, γιατί μ' αρέσει να γνωρίζει τους φίλους μου και να τον γνωρίζω στους φίλους μου, ειδικά όταν αυτοί δεν είναι κορίτσια (οπότε κάτι παθαίνει, μπαίνει ο διάολος μέσα του και δεν μπορεί να κάτσει ήσυχα). Έφαγα και ένα γιγαντιαίο "βρώμικο", που πραγματικά δεν ξέρω πώς είναι δυνατόν να χώρεσε στο στομάχι μου, αλλά ήταν φανταστικό παρ' όλο που-ή ακριβώς επειδή- είχε μέσα όλο το σύμπαν ανακατεμένο. Σπανίως τρώω μετά τα ποτά, αλλά όποτε το κάνω, το απολαμβάνω πολύ. Θυμάμαι και κάτι κοτόσουπες και κάτι μακαρονάδες με κιμά στο Τούνελ και στον Αχνό στην Ξάνθη, ωραία ξημερώματα.
Ακόμα, ο Ν. απ' την άλλη άκρη της Ευρώπης με ενημέρωσε ότι την Τετάρτη στο Αλάβαστρον έχει Φριτζήλα-Σκανδάμη, όπου θα ήθελα τρομερά να πάω, αλλά αφού αυτός λείπει, δε νομίζω να βρεθεί άλλος άνθρωπος να έρθει μαζί μου, χωρίς να θεωρεί ότι θυσιάζεται, και δεν είναι καλό πράγμα οι ανθρωποθυσίες
Έχω αρχίσει να βελτιώνομαι τρομερά με τα ονόματα. Νομίζω βρίσκω πλέον τρόπους να τα συνδυάζω και πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα φτάσω στο σημείο να μην χρειάζεται να δηλώνω εκ των προτέρων σε όποιον γνωρίζει ότι "μάλλον δε θυμάμαι το όνομά σου σε λίγο", φράση που ακούγεται αλαζονική και απαίσια, αλλά δυστυχώς περιγράφει τη δυσλειτουργία του εγκεφάλου μου. Είναι πολύ κρίμα να έχεις συμπαθήσει έναν άνθρωπο που πρωτογνωρίζεις και να αφήνεις αυτή την εικόνα αδιαφορίας, επειδή η μνήμη σου είναι άθλια.
Κατά τα λοιπά, δεν έχει αλλάξει κάτι ουσιαστικά όσον αφορά την ψυχολογική μου κατάσταση (βλ. προηγούμενο ποστ), αλλά πάντα βοηθάει να περνάς τις ώρες σου με ανθρώπους με τους οποίους περνάς καλά. Με λίγη καλή θέληση και ενδιαφέρουσες κουβέντες, αδειάζει το μυαλό από τα άγχη και κοιμάσαι κάπως πιο γαλήνιος.
Υ.Γ.: ένα ακόμη γράμμα, με προορισμό την Αγγλία αυτή τη φορά, βρέθηκε δυο βδομάδες αφότου το θεωρούσαμε κι εγώ και ο Σ. χαμένο.
Υ.Γ.2: Ο Σ. πήρε viewmaster. Με εκπλήσσει κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο και πάντα ευχάριστα. Νομίζω ότι αν έκοβε τις φλέβες του, θα έτρεχε από μέσα λικέρ μέντα και σιρόπι από γλυκό κουταλιού βύσσινο. Ανυπομονώ να έρθει για Πάσχα :)

Το "Blister in the sun", το "Add it up" και το "Kiss off" στο repeat, τόσο δυνατά, ώστε να πονάνε τ' αυτιά μου και να μη σκέφτομαι. Εκβιάζω τον εαυτό μου, προσπαθώ να τον πείσω να νιώσει λίγη "χαζοχαρά", με τη μουσική, τον ήλιο, οτιδήποτε.
Είδα την Α. μετά από μέρες. Έβαλε το μυαλό μου κάπως σε τάξη. Ανακουφιστική, αλλά όχι επιπόλαια καθησυχαστική, όπως πάντα.
Στομάχι-κόμπος. Μια αγωνία μηνών, που σήμερα κορυφώνεται, μια άλλη αγωνία που τώρα αρχίζει να γεννιέται. Μισώ τις αποφάσεις. Μισώ τις ευθύνες. Η ψυχολογική κούραση σε συνδυασμό με τον παραμορφωτικό φακό της Άνοιξης, που προβάλει όλα τα ερεθίσματα με υπέρμετρη ένταση και χρώματα τόσο εκτυφλωτικά, που μπορούν να προκαλέσουν επιληπτική κρίση, με εξουθενώνει.
Νιώθω κάπως σαν θερμός. Ό,τι μπαίνει στο μυαλό και την ψυχή μου, αντί να έρχεται σε "θερμοκρασία δωματίου" μετά από λίγη ώρα, κρατάει την έντασή του ώρες και ώρες και ώρες. Και ενώ αν με ακουμπήσεις απ' έξω, μπορεί να είμαι μια χαρά χλιαρή, μέσα ή θα βράζουν πράγματα, ή θα παγώνουν.
Ξέρω ότι χρειάζομαι μεταμόσχευση εγκεφάλου, αλλά μάλλον χρειάζομαι και μεταμόσχευση νευρικού συστήματος. Θέλω ένα με πιο χαλαρά "καλώδια" και λιγότερο ευαίσθητα, αν γίνεται.