Δευτέρα, 12 Απριλίου 2010

Πάει το MG κύριοι. Το Εμ Τζι αλώθηκε! Διότι πήγα εκεί με την Σ. και την Κ. και την φίλη της Σ., την Η., και τώρα το Εμ Τζι είναι Δικό Μου, όσο είναι και δικό σας (ξέρουν αυτοί σε ποιούς τα λέω). Και η γλυκύτατη σερβιτόρα μας άδειαζε το τασάκι κάθε λίγο και λιγάκι και μας έφερνε και νερά με παγάκια και πατατάκια. Δυο φορές πατατάκια! Αμέ!
Αλλά η Α. έλειπε. Η Α. δεν είναι πολύ καλά και έχει λόγους γι' αυτό. Όχι υγείας, όχι προς θάνατον, αλλά ξέρετε τώρα τι ανώριμα κολλημένη είμαι με την Α. και όσο καλά κι αν πέρασα, όλο την είχα στο μυαλό μου. Αλλά θα φτιάξουν τα πράγματα ρε θείο!
Και στο Εμ Τζι έπαιζε το Μακ Δε Νάηφ, και Τζάνγκο Ρέινχαρτ και Δις ιζ α μανς γουορλντ και Σταντ μπαη μη. Και ήταν ζεστά. Και ήταν λίγο σαν Ντίλι-Ντίλι (βλ. Ξάνθη) και λίίίίγο σαν Καταφύγιο πολύυυ παλιά. Και οι φίλοι μετράνε και τίποτα άλλο. Κι οι καινούριοι είναι υπέροχοι και φρέσκοι και συναρπαστικοί, μα οι παλιοί (έστω κι αν "πάλιωσαν" βεβιασμένα, μέσα από ζόρια) είναι κάτι άλλο. Είναι εκείνοι που δεν ρωτάνε όταν σηκώνεσαι να φύγεις ξαφνικά, εκείνοι που δε ρωτάνε όταν χαμογελάς με νόημα στο άπειρο. Ρωτάνε, δηλαδή, αλλά την ξέρουν την απάντηση από πριν.. Ρωτάνε όταν θέλεις να πεις, σιωπούν όταν δεν..
Και η Σ. βρήκε δουλειά σε αρχιτεκτονικό γραφείο που τα σπάει.
Και χαιρόμαστε γι' αυτό και μπράβο και ζήτω και τώρα να σε δω "κουφάλα", αν θα την παλεύεις πια στις ποτάρες μας.
Και πέτυχα τον πρώτο ταξιτζή που δεν ήταν ρατσιστής, ή φασίστας ή ακροδεξιός σήμερα. Αλητεία μεγάλη ο ταξιτζής. Σιωπηλός, με την κοτσίδα του, ίσα να πετάξει δυο υπονοούμενα για την αστυνομία στην Αλεξάνδρας, να δώσει το στίγμα του και μετά κύριος.
Και βγήκα με διάθεση υπό το μηδέν. Και γύρισα με διάθεση γύρω στο 7. Και διάβασα ένα μέηλ και πήγε στο 8.5.
Και οι φίλοι θέλουν να γνωρίσουν τους φίλους, και σας το λέω, εσάς εκεί έξω, το Σάββατο έχει ταρατσάδα, μην κανονίσετε τίποτα. Μεσημεροαπόγευμα.. Να έχει ήλιο, αλλά να σηκώνει μπύρες.
Είναι το απ' τα πιο άσχημα συναισθήματα να μην είναι καλά ένας δικός σου και να μην μπορείς να κάνεις κάτι γι' αυτό, αλλά τελικά πάντα κάτι μπορείς να κάνεις, όταν είναι έτοιμος κι ο άλλος να γίνει καλύτερα. Χαζά πραγματάκια. Δίνουμε χρόνο, περιμένουμε το σήμα και πάλι με χρόνια με καιρούς..
Το μεσημέρι σήμερα πήγα σούπερ μάρκετ με την B. να πάρει υλικά για το χορτοφαγικό μεσημεριανό της. Μια βόλτα ενός το πολύ τετάρτου στο μεσημεριανό ήλιο, να φεύγει λίγο το μάτι από τον υπολογιστή, να φεύγει λίγο το μυαλό από τα άγχη και γίνεσαι σχεδόν καινούριος. Μετά το σημερινό ξενύχτι βέβαια, δε νομίζω να με γλιτώσει αύριο από το σάπισμα και την (εσωτερική πάντα) γκρίνια.

8 σχόλια:

  1. το διαθεσόμετρο από που το πήρες?

    +το πληκτρολόγιο μυρίζει το άρωμα σου?κάθε μέρα τόσο ταπ ταπ ταπ δεν μπορεί!θα αφήνεις το στίγμα σου!

    ή μήπως παίρνεις λαπτόπι μαζί σου και γράφεις αυτά που κάνεις και το βράδυ λίίίγο πριν πέσεις για ύπνο(την ώρα που σβήνεις το φώς) ποστάρεις?!

    το λέω γιατί εγώ να γυρίσω σπίτι μετά απο βόλτες μεγάλες και να γράφω δεν παίζει.άντε να στείλω κανα μήνυμα απ'το κινητό! και αυτό...σε κακό μου βγαίνει!(δεν παίρνω θετικά σχόλια και μερικές φορές ούτε απαντήσεις)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλό παιδί, αλλά.. ναι, ωραίο το MG.
    Amalthia, για το άρωμά μου δεν ξέρω, αλλά σίγουρα πολλά νεκρά κύτταρα και ακάρεα από τα ακροδαχτυλά μου κείτονται στα πλήκτρα. Γι' αυτό και είναι σε ελεϊνή κατάσταση το πληκτρολογιό μου. Γι' αυτό, κι επειδή τρώω όταν γράφω.
    Το διαθεσιόμετρο είναι costumized κατασκευή από μένα για μένα.
    Όχι, δεν παίρνω το λαπ τοπ μαζί μου :) Αλλά επειδή γράφω χρόνια, ή επειδή έτσι είμαι φτιαγμένη, έχω μάθει ό,τι παρατηρώ και μου κάνει εντύπωση να το βάζω στο ντουλαπάκι "προς αποτύπωση". Είμαι από αυτούς τους ψυχωτικούς που λατρεύουν τις στιγμές και τις αναμνήσεις. Απ' αυτούς που ξέρουν γιατί έχουν φυλάξει ένα χαρτάκι τσίχλας από την τρίτη δημοτικού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αχ αυτός ο ήλιος... Καταλαβαίνω πόσο σημαντικός είναι μόνο όταν συνειδητοποιώ ότι έχει φύγει η κατάθλιψη του χειμώνα!

    Και εγώ τρώω και γράφω. Χιχι.

    Υ.γ. Νομίζω ότι τώρα που απέκτησα λίγο θάρρος θα στο πω. Βγάλει την λεκτική επαληθευση από τις ρυθμίσεις. Είναι σπαστικια! :p

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κάνε μου τη χάρη! Άκου 2 φορές πατατάκια. Ας μην ήταν κάποτε εκεί ο Α (εγώ δλδ!!!) και θα σου 'λεγα εγώ τι πατατάκι θα έτρωγες. Φαντάζομαι δεν με αναζήτησε η Σ ε; Χαχα...
    Έχε χάρη (χωρίς να μου την κάνεις αυτή την φορά) που δεν μπορώ να πιω το κλασσικό μου και είμαι στα πιτ προς το παρόν...
    Ταρατσάδα; Να φέρω βέλη και καπέλο εκστρατείας;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Φλο, εννοείς ότι βγαίνει η λεκτική επαλήθευση ?!!! Σε μανιφίκ!
    Α., εσύ κάνε μου τη χάρη, που έχεις πάρτι το Σάββατο, λέει, και δεν μπορείς, λέει! Άκου 'κει.. Άκου 'κει!
    Βέλη μη φέρεις, ο μπαμπάς θα λείπει. Καπέλο, το δικό σου αρκεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.