Σήμερα θα μιλήσω για τις γαρίδες. Οι γαρίδες έχουν κάτι ιδιαίτερο: έχουν την καρδιά στο κεφάλι τους.
Νιώθω μια ταύτιση με τις γαρίδες.
Η καρδιά μου είναι σαφέστατα στο κεφάλι μου, μάλλον ακριβώς δίπλα στον εγκέφαλο μου. Μάλλον γέρνει και πάνω στον εγκέφαλό μου και βασίζεται σ' αυτόν όταν κουράζεται.
Επίσης, τα αναπαραγωγικά όργανα του σαλιγκαριού είναι στο κεφάλι του. Και με τα σαλιγκάρια νιώθω μια κάποια ταύτιση.
Το γεγονός ότι νιώθω ότι τα ερεθίσματα από τόσα όργανα κατοικοεδρεύουν στο κεφάλι μου και προκαλούν αναστατώσεις στον "γειτονικό" εγκέφαλο, αντί στα αντίστοιχα όργανα, εξηγεί κάτι πονοκεφάλους που με πιάνουν τελευταία, οι οποίοι είναι εντελώς ξαφνικοί, πολύ έντονοι και διαρκούν όσο διαρκεί το ερέθισμα.
Και πάσχω σαφέστατα και από το αντίστροφο: αν αναστατωθεί με κάποιο τρόπο ο εγκέφαλός μου, είναι πολύ πιθανό να νιώσω την αναστάτωση αυτή στην καρδιά μου. Αυτό το παθαίνω με τον Oscar Wilde. Κάθε φορά που τον διαβάζω είμαι βέβαιη ότι ζω τον απόλυτο έρωτα και βασανίζομαι που το αντικείμενο του πόθου μου είναι νεκρό. Όχι, σοβαρά.
Επιπλέον, δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να εξηγήσεις στους γύρω σου ότι έχεις νεύρα επειδή απλώς έχει τρία ζωτικά όργανα να κάνουν διαρκώς παρεμβολές το ένα στο άλλο, ούτε ότι αντίστοιχα ο φαινομενικά άκαιρος ενθουσιασμός σου πηγάζει από συντονισμό των ιδιοσυχνοτήτων των τριών αυτών οργάνων (αυτό το είπε έτσι, για να ακουστεί επιστημονικό Αυτό που εννοώ είναι ότι όταν μυαλό-καρδιά-αναπαραγωγικό συντονίζονται μπορεί να φτάσω σε ζενίθ ή ναδίρ διάθεσης και όταν δεν συντονίζονται είμαι σε μια κατάσταση σύγχυσης, η οποία είναι περίπου μόνιμη και άκρως εξαντλητική).
Το καλό της υπόθεσης είναι ότι η Α. μπορεί πλέον να διακρίνει αμέσως τις ψυχικές μου μεταπτώσεις οπότε είτε μου συμπαρίσταται, είτε μου δίνει καμία σφαλιάρα να συνέλθω, είτε δε μου δίνει σημασία. Η Σ. απλώς διασκεδάζει μαζί μου, αλλά δεν παίζει το "be my puppet", πράγμα που αποδεικνύει τη φιλία μας. Ο Ν. κάνει υπομονή ή με διαβεβαιώνει ότι "όλα θα πάνε χειρότερα", οπότε είναι σα να έχω φάει σφαλιάρα και ξε-μπλέκουνε οι μπερδεμένες συχνότητες. Οι γονείς μου με φοβούνται λίγο και δοκιμάζουν πότε να μου μιλάνε λογικά, πότε να κατανοήσουν το χαοτικόν του πράγματος που συμβαίνει στο κεφάλι μου, και πότε με αρχίζουν στις χριστοπαναγίες, μπας και στρώσω.
Κατά τα λοιπά, θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι χαίρω άκρας σωματικής υγείας, αν και δεν μπορώ να μιλήσω με την ίδια σιγουριά για την ψυχική.
Τρίτη 27 Απριλίου 2010
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Αχαχαχαχαχ εισαι εντελως εγκεφαλικος τυπος. Τα παντα ερεθιζονται απ'το κεφαλι σου και μονο. Ο Οσκαρ, καλα, ειναι θεος ο τυπος και ξερει τι λεει. Μηπως να γινεις μια "νεκρη νυφη" του Τιμ Μπαρτον? [ασχετο αλλα ηταν εγκεφαλικη η ταινια]
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλος σε βρηκα και παλι!!!
Sarper? [το ερωτηματικο απαραιτητο συνοδευτικο, δηλωνει "ποιος ειναι?"]
Τέλειο!
ΑπάντησηΔιαγραφήΥπάρχουν και άλλοι που έχουν το κεφάλι στα αναπαραγωγικά όργανα, δηλαδή το αντίστροφο από τον γκάρι το σαλιγκάρι..!
Τέλεια ανάρτηση άλεξ!
Εμενα κλινική κατάθλιψη μου βρωμάνε οι περισσότερες αναρτήσεις σου. Ελαφρια μεν, αλλά...
ΑπάντησηΔιαγραφήΚοιταξέ το γιατί στην Ολλανδία μπορεί να χειροτερέψει.
Φιλικά
Sarper? πιο εγκεφαλικός πεθαίνεις.. η νεκρή νύφη είναι από τις αγαπημένες μου ταινίες, αλλά έχει συνδεθεί με μια αρκετά άσχημη στιγμή στη ζωή μου και δεν νομίζω να την ξαναδώ ποτέ.
ΑπάντησηΔιαγραφήJerry, ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια :)
Giorgo, εγώ το λέω, αλλά μου χει κολλήσει αυτή η ρετσινιά με την "Αμελί της Αθήνας" και δεν ξεκολλάει. Επιτέλους ένας άνθρωπος που βλέπει σε βάθος!
Όσο διακωμωδείς την οποιαδήποτε φάση περνάς,μη φοβάσαι τίποτα.Αν αρχίσεις να τα παίρνεις στα σοβαρα να ανησυχήσεις,μόνο τότε θα θέλεις εξωτερική βοήθεια,όποια κι αν είναι αυτή (με έστειλες με τις γαρίδες!!!!)
ΑπάντησηΔιαγραφήουάου τι γίνεται εκεί μέσα?!
ΑπάντησηΔιαγραφήο δικός μου εγκέφαλος είναι άδειος,σοβαρά τώρα. εαν θές δώσε μου τίποτα για αποθήκευση...αλλά αμ το χάσω μη μου ζητάς τα ρέστα!
(αυτό πιστεύω ήταν το καλύτερο πόστ σου...σαν να ένιωσα κάτι στην καρδιά μου, η οποία είναι εκεί που είναι όλες οι καρδιές του κόσμου)